دیوان شمس - غزلیات

ای لک‌لک (به‌عنوان نماد آمدن بهار)، تو که نویدبخشِ زندگی هستی، سر برس که بهار فرا رسیده است؛ کجا هستی که تمام عالم، مملو از گل‌ها و گیاهانی شده که روح را تازه می‌کنند؟

شاهدِ آن خواهی بود که گل‌های زیبا همچون یوسف، از دلِ تاریکِ چاهِ خاک بیرون می‌آیند و تمامِ جلوه‌گران و زیبا‌رویانِ عالم، مشغولِ خودنمایی و نمایشِ زیبایی‌های خود هستند.

ثمرات و بذرهایی که دل‌شکسته در دلِ خاک حبس شده بودند، اکنون چشمان خود را گشوده‌اند و از بندِ بلایِ سرمایِ دی‌ماه رهایی یافته‌اند.

خضر (نماد عمر جاوید و راهنما) و سمن (گل یاسمن) همچون عارفانِ رند و وارسته، زندانِ زمستان را درهم شکسته‌اند و اکنون گل و لاله از سرِ سعادت و بخششِ الهی، شاد و خندان گشته‌اند.

تمامِ گل‌ها همچون مریمِ مقدس به کمال رسیده‌اند و حاملِ بذرِ زندگی شده‌اند، و بدین‌گونه عارفانِ راهِ حقیقت، دلِ خویش را به درگاهِ عظمتِ الهی تقدیم کرده‌اند.

هنگامی که گل‌ها در بوستان شکوفه کردند و دهانِ بازِ آن‌ها همچون مستان باز شد، اگر تو نیز از جرگهِ ما هستی، نصیبِ معنویِ خویش را از این زمانه برگیر.

همچون گربه‌ای که با دلسوزی، بچه‌ی خود را به دهان گرفته و جابه‌جا می‌کند، طبیعت نیز موجودات را به سوی مادرانِ خود در گلشن هدایت می‌کند؛ چرا تو به تماشای این صحنه نمی‌آیی؟

به آن پرنده‌یِ خوش‌پر بنگر که گویی خطیبی است بر بالایِ منبر، که با صدایی خوش، مشغولِ ستایش و حمدِ پروردگار است.