دیوان شمس - غزلیات

تو که خود سرچشمه‌ی عشق هستی، نیازی نداری از زیباییِ خود بپرسی؛ چرا که به محض اینکه ذره‌ای از جمالت را آشکار کنی، تمام هستی و دو جهان در برابر جلوه‌ات محو می‌شوند.

تو مانند شراب هستی و ما همچون ظرفی که آن را در بر دارد، تو همچون آب هستی و ما همچون جویبار. تو فراتر از مکان و جهت هستی، با این حال همه به سوی تو رو دارند.

دل چگونه می‌تواند به جست‌وجوی تو برخیزد و دیدگانم چطور می‌توانند تو را بیابند؟ و چگونه می‌توان از دهان (سخن گفتن) پرسید که تو کجایی، وقتی که تو فراتر از مکان هستی؟

تو به گوشِ جانِ ما چه رازهایی گفتی که دل به خنده و شادی شکفت؟ و به دهانِ نی چه بخشیدی که چنین طنینِ شیرین و دلنشینی از آن شنیده می‌شود؟

تو به شراب چه هیجانی بخشیدی، به عسل چه شیرینی‌ای دادی و به خرد و اندیشه چه هوشی عطا کردی که این‌چنین اندیشه‌های بلند و عالی خلق می‌کند؟

زمین به واسطه‌ی تو نقش و نگار گرفت و دلِ زمینیان از عشقِ تو آشفت و بی‌قرار شد. تو ناخوشی‌ها را به خوشی بدل کردی، زیرا خودِ تو عینِ شادی و فزاینده‌ی آن هستی.

شادی از حضور تو معنای واقعی یافت و شگفتی‌ها از وجود تو پدید آمد؛ بخشندگی از تو بود که شیرین‌کام شد، زیرا تو هم کریم هستی و هم بسیار بخشنده.

تو خود به سراغ دل‌های شکسته می‌آیی و آن را از آلودگی حوادث پاک می‌کنی؛ تو سخنی می‌گویی که همان کلام، مرهم و دوای دردِ همان دل است.

ابرِ گریان و برقِ خندان، همه از وجود توست؛ و فراتر از این‌ها هزاران صفت دیگر از تو سرچشمه می‌گیرد، چرا که تو معدنِ وفاداری هستی.