دیوان شمس - غزلیات

شایسته و بهتر آن است که شب و روز در حضور معشوق باشی و در میان این همه زیبایی و طراوت که به سرو و سوسن تشبیه شده، همچون گلی با چهره‌ای زیبا و دلربا جلوه‌گری کنی.

باید چنان غرق در شادی و نشاط باشی که لذت تو بسیار فراتر از لذتِ کسانی باشد که در پی عیش‌های ظاهری و زودگذر هستند؛ تو باید در باغِ وجود، همچون اناری خندان و پربار و پرطراوت باشی.

مانند خارهایی نباش که دست و پای عابران را مجروح می‌کنند؛ یعنی مایه آزار دیگران مباش، بلکه با منشی شیرین و خیرخواهانه، همچون نیشکر، مایه لذت و نیکی برای دیگران باش.

همچون خورشیدی باش که به بخشندگی شهرت دارد؛ تو نیز در میان مردانِ پاک‌باخته و عاشق، در بخشیدنِ عشق و نیکی سهیم باش و از دارایی‌های معنوی خود دریغ مکن.

دیگر بس است و ساکت باش تا آن پادشاهِ حقیقی زبان بگشاید و سخن بگوید؛ تو باید خاموشی پیشه کنی و از حرف زدن دست بکشی تا تنها در انتظارِ شنیدنِ کلامِ او بمانی.