دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق زیبا، من به خاطر اندوهی که از دوریِ تو دارم، سخت بی‌تاب و ناتوانم و با اشتیاق در انتظارت نشسته‌ام؛ همه این رنج‌ها را به جان می‌خرم، تنها برای اینکه تو در شادی و آسایش باشی.

هرگاه مرا خسته و شکسته در راهِ عشق ببینی، از سرِ لطف و بخشش به من نظر کن؛ من تمامِ دل و جانم را به آغوشِ غم می‌سپارم تا تو شاد و سرزنده باشی.

ای که در جفا کردن بر من، استادی ماهر هستی، من حتی از غمِ دلم نیز شکایتی ندارم؛ هرگز نفسی از سرِ شادی برنمی‌آورم تا مبادا شادیِ تو کم شود.

ای معشوق، تو همچون خنجری برنده‌ای که تشنه‌ی خونِ منِ دلداده هستی؛ من نیز در برابر این بی‌مهری، از چشمانم سیلابِ خون جاری می‌کنم تا تو در شادیِ خود باقی بمانی.

اگر روزی مرا شاد و بی‌غم ببینی، تو که وجودت پر از خشم و کینه نسبت به من است، آزرده می‌شوی؛ بنابراین من چنان در رنج غرق می‌شوم که حتی فرصتی برای سر خاراندن و رسیدگی به خویش ندارم، فقط برای اینکه تو شاد باشی.

بختِ بلند و اعتبارِ من از توست و من همچون پاسداری، دلم را برای تو نگاه می‌دارم؛ من بر سرِ این پیمانِ وفاداری ایستاده‌ام تا تو همچنان شاد و خرسند باشی.

تو جانِ این روزگار هستی، اما با بهانه‌جوییِ مدام مرا می‌رنجانی؛ با این حال من از تمامِ تعلقاتِ دنیا دست می‌شویم و کناره می‌گیرم تا تو در شادیِ خود باقی بمانی.

تا زمانی که نفسِ سرکشِ انسان نمیرد و خودخواهی‌ها از بین نرود، دل و جان به پاکی و حقیقت نمی‌رسد؛ من تمامِ زندگی و کارم را وقفِ این فنا شدن کرده‌ام تا تو شاد باشی.