دیوان شمس - غزلیات

وقت سحر فرا رسیده است؛ ای ساقی برخیز و به آیینِ دیرینه‌ی خود عمل کن. درِ خُمِ معرفت را بگشا و آن شرابِ آتشین و شورانگیز (عشقِ الهی) را به سوی ما روان ساز.

اگر با دمِ مسیحاییِ تو، چند روحِ مرده و افسرده زنده شوند و با نوشیدنِ این شراب مست و خمار گردند، چه عیبی دارد؟ این کار در شأنِ تواناییِ اعجازگرِ توست.

هنگامی که قدحِ شرابِ تو همچون خورشید در بزمِ جان به گردش در می‌آید، جهانِ تیره و تارِ جهل از بین می‌رود و دورانِ سرگشتگی و شب‌شماریِ ما به پایان می‌رسد.

از آن شرابِ سرخ‌گونِ تو، گلِ حقیقت در جانِ ما شکوفا می‌شود؛ شرابی که باعثِ حیاتِ روحِ نالانِ ما و سرسبزیِ گلزارِ وجودِ ماست.

ما جانِ شیرینِ خود را در راهِ این شرابِ شاهانه و گران‌بها نثار می‌کنیم، به‌ویژه در آن لحظاتی که لطف و کرمِ تو شاملِ حالِ ما می‌شود و در اوجِ مستی ما را می‌نوازی.

زیرا فکر کردنِ بیش از حد، باعثِ ایجادِ اختلال و دردسر در ذهن و شقیقه می‌شود. تو آبِ حیات (شراب) را روان کن تا راه‌های بسته و گره‌هایِ فکریِ ما گشوده شود.

تو حقیقتاً سر تا پا آتشِ عشق هستی و این بر ما مسلم گشته است که تو با اندک حرارتی، هزاران فکر و خیال (دیگِ سر) را به جوش و خروش در می‌آوری.

همه عاشقان و نغمه‌سرایان در هوای تو به خروش آمده‌اند، همه دارایی‌های خود را رها می‌کنند و تو نیز آن‌ها را در این مسیرِ عشق، به سختی در فشار قرار می‌دهی تا گوهرِ وجودشان آشکار شود.