دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که ای معشوق، یاد عشق دیرین را در خاطرم زنده کردی، دل مرا که چون اخگری نهفته بود، به بادهای تند عشق سپردی و شعله‌ور ساختی.

هرگاه از درد دوری‌ات ناله می‌کنم، گویی از سوی حق به من پاسخ می‌رسد که تو که یوسفی چنین زیبا و گران‌بها را به دست آوردی، چرا او را در بازاری چنین پست و ارزان به حراج گذاشتی؟

اگر تمام ثروت و دارایی‌های دو عالم را به من ببخشند، در برابر عشقی که در دلم جای دارد، ناچیز است؛ جای شگفتی نیست که عشق تو، چنین گشایش و وسعتی به دلِ رنجور من بخشیده است.

هرگاه سخنی تند و گزنده همچون خار از تو شنیدم، در واقع چون گل‌های فراوانی در دلم شکوفا شد؛ تو اگرچه با کلامی تلخ مرا رنجاندی، اما در نهایت تمام خواسته‌های قلبی مرا برآورده ساختی.

ای شمس تبریزی، تو چه گوهری از عالم جان با خود داری که دکانِ فریبنده و پرهیاهوی این جهان را چنین بی‌رونق و کساد ساخته‌ای؟