دیوان شمس - غزلیات

محبوبِ من با طعنه می‌پرسد که چرا در وسط راه افتاده‌ای؟ پاسخ می‌دهم: چگونه بر زمین نیفتم، وقتی آن شرابِ سکرآورِ عشق را به من بخشیدی و مرا از خود بی‌خود کردی؟

ای محبوب، چنان از عشقِ تو بر زمین افتادم که گویی تا روزِ رستاخیز هم برنخواهم خاست؛ چرا که تو آن جامِ ویژه را به دست گرفتی و با باز کردنِ گرهِ مشکِ معطر، آن را بر من ریختی.

اگرچه از مستیِ عشق، ویران و ازخودبی‌خود شده‌ام، اما اندکی هوشیاری در من باقی است که درک می‌کنم تو سرِ مرا از رویِ خاک بلند کردی و در کنارِ خود (آغوشت) جای دادی.

ای محبوب، چشم‌هایِ مستِ تو که ساقیِ خانه‌ی عشق است، شراب می‌بخشند اما بدونِ جام و واسطه؛ چقدر استاد و توانایی که بی‌واسطه، عشق را در جانِ من می‌ریزی!

اینکه شرابِ عشق، عقلِ مرا برده است، از لطف و کرمِ توست؛ چرا که اگر عقلِ من باقی می‌ماند، از شدتِ شادی و شورِ این عشق، مغزم از هم می‌شکافت.

تو چنان جامِ عشقی به من بخشیدی که از سرِ شور و وجد، دست می‌زنم؛ چرا که با نوشیدنِ همان یک جام، از هزاران ناامیدی و رنجِ دنیوی رهایی یافتم.

سوگند به چشمانِ پُرشور و مستت که سرچشمه‌ی شادی‌هاست، تو همان روحِ نخستین و ازلی هستی که از هیچ‌کس زاده نشده‌ای (موجودی قائم‌به‌ذات و مقدس).