دیوان شمس - غزلیات

محبوب و یار من با فرخندگی و شادمانی به جانم پا گذاشت. در این دنیایی که پر از ناکامی و حسرت است، من به مراد دل و آرزوی دیرینه‌ی خود دست یافتم.

از من نپرس که او چگونه وارد شد، چرا که او هرگز از جان من نرفته بود که بخواهد دوباره وارد شود. ورود و خروج، ویژگیِ اشیاء و اجسام مادی و بی‌جان است، نه حقیقتِ روح.

من اشتباه کردم که از «چگونه» حرف زدم، زیرا ذاتِ حق از قیدِ «چگونه بودن» فراتر است. تو که مخاطبِ من هستی، در بندِ کیفیت‌ها هستی اما اصلِ تو از جهانی آمده که فارغ از هرگونه قید و شرط است.

نیستی و عدم را چه نیازی به «چگونه» است؟ تو با چه معیاری می‌خواهی بر هستی و قدمت، نشان و علامت بگذاری؟ به نخستین گامی که در راهِ معرفت برداشتی نگاه کن که چه زیبا و درست آن را نهادی.

من حالت فنا و رهایی از «من» خویشتن را دوست دارم و در این وجد و سرور، وجودم همچون گل شکوفا می‌شود. با شادی و اشتیاق کمر همت به خدمت می‌بندم، چرا که تو چنین درِ گشایش و معرفتی را به روی من گشودی.