دیوان شمس - غزلیات

با خجستگی و شادمانی، از باده‌ی عشق جامی بنوش، چرا که آن شرابِ معرفت همواره در جستجوی کسانی است که طعم تلخِ رنج و غم دنیا را چشیده‌اند تا آنان را به کام‌روایی برساند.

زندگی بدون حضورِ محبوب، چیزی جز خیالی پوچ و گرفتار شدن در بندهای تن نیست؛ در برابر عظمتِ عشق، جانِ آدمی همچون غلامی ناچیز و فرومایه جلوه می‌کند.

هنگامی که اندکی از این شرابِ الهی بنوشی، به شکوه و قدرتی شیرگونه دست می‌یابی؛ در این حالت است که محبوبِ ازلی، پیامِ حضورِ خود را در جان و روح تو متجلی می‌سازد.

چه خوش‌اقبال است دلی که تقدیر، تختِ پادشاهیِ عشق را در آن بنا نهاده است و چه سعادتمند است آن وجودی که باده‌ی عشق، کامِ دلش را شیرین و حاجتش را برآورده کرده است.

عاشقِ حقیقی هنگامی که طعمِ لطف و خطابِ الهی را چشید، از القاب و سلام‌های دنیویِ حاکمان و قدرتمندان بیزار می‌شود؛ چرا که در نظرِ او، آن سلام‌های ظاهری سطحی و بی‌ارزش است.

در خلوتِ عارفانه و در قمارخانه‌ی جان، جایی که عارف با دلقِ مستی ظاهر می‌شود، اگرچه مردمِ عامی او را گمنام یا بی‌مقدار می‌شمارند، در نزدِ حق و ساکنانِ ملکوت، او نام‌آوری نیک‌بخت و والا مقام است.

چه لحظه‌ی مبارکی است آن دم که دستِ قدرتِ الهی بر جانِ عارف نوازش می‌کشد؛ ما همچون بازِ سپیدِ نادری هستیم که در دامِ پرمهرِ عشق گرفتار آمده و از این گرفتاری خشنودیم.

از این شرابِ معنوی، نه شور و شرِ ظاهری برمی‌خیزد و نه شکوفه‌ای دنیوی می‌روید؛ در این ساحت، انسان از نیاز به غیر و اندیشه‌ی کینه‌توزی نسبت به دشمنان کاملاً رها می‌شود.

در حالی که همگان در کشمکش‌های پوچِ زندگی غرق‌اند، تو از جایگاهِ رفیعِ معرفت به آنان بنگر؛ چرا که تو در این بزمِ عرفانی، از شرابِ دیدار سرمست و دلی شاد داری.

سؤالی دارم که می‌پرسم و دیگر سخن را کوتاه می‌کنم: چه کیمیایی در این عشق بود که وجودِ خام و ناپخته‌ی ما را به طلای نابِ معرفت بدل ساخت؟