دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، تو در هر دم و بازدم، هوس و اشتیاق تازه‌ای در دل من می‌کاری؛ چه نیکوست این شکیبایی که پیشه کرده‌ام، اما چه کنم که تو مرا به حال خود نمی‌گذاری.

خداوند خود می‌داند که چه نیرویی مرا به این سو و آن سو می‌کشاند؛ ای دل، تو چه می‌دانی؟ آخر تو بر این تقدیر و سرنوشت چه تسلطی داری؟

به صحنه هستی بنگر که چگونه قدرتمندترین‌ها (شیران) در برابر تقدیر ناتوان و زبون شده‌اند؛ تو ای شکارِ ضعیف، به کجا می‌خواهی بگریزی که گریز از آن غیرممکن است؟

تو از خداوند فرار نمی‌کنی، بلکه داری به سوی او می‌گریزی؛ تو در اشتباهی، اشتباهی که ناشی از غبارِ کثرت و دنیای مادی است که دیدگانت را پوشانده است.

اگر خبر نداری که پادشاهِ هستی در حال شکار کردن توست، کافی است به بی‌قراریِ لحظه‌به‌لحظه‌ات نگاه کنی؛ همین اضطراب، نشانه این است که صیدِ او شده‌ای.

از آنجا که خداوند هر کسی را به خاطر ترس، به سمتی می‌کشاند و به حرکت وامی‌دارد، اگر او محیط (احاطه‌کننده بر همه چیز) نبود، این ترس از کجا سرچشمه می‌گرفت؟

ترس انسان از دیگران، به این دلیل است که از خود و حقیقتِ خویش نمی‌ترسد. تو همه چیز را ترسناک دیدی، حال آنکه تمام این‌ها تنها بارِ هستی و جلوه‌ای از اوست.

خداوند هم به سوی نابودی (فنا) می‌کشاند و هم به سوی رستگاری؛ ای جان، هیچ چیزی بهتر از این نیست که دلت را به او بسپاری.

اگر دلم بخواهد، به تو نشان خواهم داد که سپردنِ دل چگونه است. من پیش از این، دلم را به او سپرده‌ام؛ تو نیز از او طلبِ یاری کن.