دیوان شمس - غزلیات

ای دوست، از آن شراب (عشق الهی) به من بنوشان که از منبعی خدایی سرچشمه می‌گیرد. این شراب برخلاف لذت‌های دنیوی، نه دردِ خماری و پشیمانی دارد و نه ترس از جدایی و فنا.

این حقیقتِ معنوی، جسم و مکانِ مشخصی ندارد که بتوان برایش دهان یا کالبدی تصور کرد، بلکه تمامِ هستی، مجرایِ تجلیِ اوست. این میوه و ثمره‌ی روحانی، از زمینِ مادی نمی‌روید، بلکه ریشه‌اش در عالمِ بالا و آسمانی است.

تنها کسی می‌تواند بوی حقیقت را استشمام کند که جانی پاک و مقدس داشته باشد. این حقیقت برای انسان‌های مرده‌دل و غافلِ از حقیقت که مانند کرکس به دنبال لاشه‌ی دنیا هستند، قابل درک نیست.

وقتی انسان با ریاضت و طهارت، درونِ خود را به کوه طور (محل تجلی) تبدیل کند، از دلِ سخت و سنگیِ قلبش نور الهی می‌درخشد و آنگاه که مانند حضرت موسی (ع) به مقامِ طلب و مشتاقی رسید، می‌تواند با اشتیاق درخواستِ دیدار حق کند.

این شرابِ سرخ و روحانی که در ایامِ ریاضت (رمضان) نصیبِ سالک می‌شود، از جام‌های پنهانی و غیرمادی به دست می‌آید؛ چنان مست‌کننده است که تو را از خود بی‌خود کرده و از مکان و موقعیتِ خویش بی‌خبر می‌سازد.

گمان مبر که روزه‌داری و حبسِ نفس در ماه رمضان یا ریاضت‌های سخت، مانع از کسبِ فیض و شادابیِ روح می‌شود؛ بلکه همین خویشتن‌داری، خود زمینه‌سازِ بهره‌مندی از آن شرابِ آسمانی و فزونیِ روح است.