دیوان شمس - غزلیات

همه ما همچون ذرات معلق در نورِ خورشید که در فضای روزن می‌رقصند، از شوقِ تو بی‌قرار و در هوای عشق تو سرگردانیم، و همه ما عاشقانه و شادمان، پیاله عشق تو را می‌نوشیم، چرا که آگاهیم تو در درونِ جانِ ما خانه داری.

همه ذرات هستی پریشان و شیدا شده‌اند و در عینِ حیرت، شادمانند؛ همگی دست‌افشان و پای‌کوبان فریاد می‌زنند که ای معشوق، تو همان خورشیدِ رخساری که جهان را روشن کرده‌ای.

همه از بختِ بلند شکوفا شده‌ و در پناهِ لطفِ تو آرام گرفته‌اند؛ در حالی که به وصالِ تو رسیده‌اند، همچنان با اشتیاق می‌پرسند که خدایا تو کجایی؟

همه ما در آغوشِ رحمتِ تو آرمیده‌ایم و با نعمت‌هایت پرورده شده‌ایم؛ با اینکه در اصل، شاهزادگانِ درگاهِ الهی هستیم، اما در ظاهر، جامه‌ی فقر و گدایی به تن کرده‌ایم.

وقتی حقیقتِ این وصال را دریافتم، تمامِ جهان را جست‌وجو کردم تا بفهمم جدایی چیست، اما هرگز معنایی برای آن نیافتم و فهمیدم که فراق، توهمی بیش نیست.

هرچه غیر از عالمِ باطن و حقیقتِ عاشق باشد، باطل و بی‌اعتبار است؛ چرا که در ورایِ دلِ عاشق، هرآنچه هست، فریب و نیرنگِ دنیوی است.

تو که به آن وصالِ الهی و جانِ جاودان متصلی، از سرِ نادانی سخنِ بیهوده مگو؛ زنهار که لب به کلامِ نامربوط و پوچ مگشای.