دیوان شمس - غزلیات

تمامِ هستی مانند ذراتِ غبارِ معلق در نوری که از روزن می‌تابد، بی‌قرار است؛ زیرا همگان مشتاقند که تو، ای آن که سیمایی چون خورشید داری، از بامِ جان برآیی و تجلی کنی.

تمام ذراتِ عالم از شدتِ این عشق، سرگشته و در عین حال شادمان‌اند؛ همگی در حالِ رقص و پایکوبی هستند و فریاد می‌زنند که تو در بطنِ وجودِ ما (خانه ما) حضور داری.

همه موجودات در نورِ الهی غرق‌اند و در سایه‌ی لطف و مهرِ تو آرمیده‌اند؛ بنابراین، آن کسی که به غلط و از روی نادانی می‌پرسد 'خدایا تو کجایی؟'، دچار اشتباه و غفلت شده است.

همگان از خوانِ رحمتِ تو روزی می‌خورند و در پناهِ تو پرورش یافته‌اند، اما با این وجود، به جای آگاهی از این مقامِ بلند، در لباسِ فقر و گداییِ معنوی زندگی می‌کنند.

زمانی که من به حقیقتِ این پیوند و وصلِ میانِ خالق و مخلوق پی بردم، جهان را زیر و رو کردم تا ببینم 'جدایی' چیست و کجاست، اما هیچ نشانه‌ای از واقعیت داشتنِ آن نیافتم.

اگر هم نامی از جدایی در میان است، تنها ترفندی است که یا از روی حسادتِ رقیبان است یا مکرِ نقیبان (عواملِ بازدارنده)؛ در حقیقت همه‌ی این‌ها نیرنگ و بازی است.

بجز ذاتِ باقی و جمالِ دل‌آرای حق، چیزی در هستی وجود ندارد؛ پس از روی نادانی گواهیِ دروغ نده و سخنِ بیهوده و پوچ بر زبان نیاور.