دیوان شمس - غزلیات

ای معشوقِ زیباچهر، از آنجا که تو در فریب دادن و دلربایی بسیار چیره‌دست و کامل هستی، حتی دل‌های هشیار و آگاه را نیز با این افسونگری‌ات شیفته و مدهوش می‌کنی.

هنگامی که همچون ماهِ تابان در سحرگاه به خرابات (مکانِ رندی و شکستنِ تعلقات) وارد می‌شوی، تمامِ بت‌های درون و وابستگی‌های قلب را به آتش می‌کشی و دل و دلدار را مجذوب خود می‌کنی.

تو کاری به دلِ آشفته یا خردِ خفته نداری، بلکه با همان چشم‌های خمار و خواب‌آلوده‌ی خود (که به گلِ نرگس تشبیه شده)، همه را به سوی بیداری و هوشیاری می‌کشانی.

از اندوهِ عشق تو سنگ هم ذوب می‌شود؛ قدرتِ عشق تو چنان است که دشمنیِ گرگ و رمه را به دوستی بدل می‌کند و همه، از گوسفند و گرگ و شبان، هم‌زمان مدهوش تو می‌شوند.

دیگر جان و بدن و نیازهای تن برایم چه ارزشی دارد؟ چرا که تو پادشاهِ مقتدرِ جهانی و تمام کسانی را که از دردِ دوریِ تو بیمارند، با این جلوه‌گری درمان می‌کنی.

تو شبِ تاریک و سیاه را مانندِ چهره‌ی درخشانِ رومیان، سپید و روشن می‌کنی و کسانی را که در تاریکیِ جهل کور هستند، با پرتوِ نورِ خود هدایت کرده و مجذوب می‌کنی.

تو گوشِ جانِ همه را می‌گیری (تا سخنِ حق بشنوند) و شنواییِ معنوی به آنان می‌بخشی؛ چشمِ دلِ همه را می‌گشایی و با دیدارِ خود آنان را شیفته می‌سازی.

تو آن کسی نیستی که از فریب دادنِ دیگران سودی بجویی؛ تو سراسر لطف و بخشش هستی و این فریبِ تو، در واقع همان بذل و بخشش و ایثارِ توست.

تو صلاح و خیرِ دین و دلی؛ در این حد از لطف هستی که حتی خارِ مرگ و فنا را نیز به گلی در گلزارِ جاودانگی بدل می‌کنی و آن را فریب‌گرانه به سوی زیبایی می‌کشانی.