دیوان شمس - غزلیات

ای دوست، شایسته نیست که مرا به سوی خود بخوانی و سپس حاضر نشوی؛ و اگر هم به دیدار می‌آیی، چنان زودگذر و شتابان نباش که گویی قصد ماندن نداری.

آگاه باش ای که دیده و نورِ منی؛ وقت آن رسیده است که شور و غوغایی به پا کنم. من برای پیوستن به تو، چون موسی در جستجوی کوه طور هستم، اما تو که تجلیگاه و کوه طورِ منی، در کدامین جایگاه نهان شده‌ای؟

حتی اگر دشمن مرا مسخره کند و مامورِ حکومتی مرا به بند بکشد، باز هم اگر تو به قاصد من با خشم نگاه کنی، من از پای نمی‌نشینم و بر سرِ عهدِ خود می‌مانم.

با تو سوگند خورده‌ام که از این راه و شیوه عشق‌ورزی برنگردم. می‌خواهم در راهِ خدایی، چنان غوغا و شوری برپا کنم که همه بدانند این پیمان چقدر استوار است.

ای دوست، نوری در دلم روشن کن که از همه ستارگان و چرخ گردون درخشان‌تر باشد؛ طبیبی برایم بفرست که درمانِ هر دردی باشد.

اگر در دلِ ویران و ناامید من، به اشتباه جغدی لانه کند، بازتابِ نورِ تو بر آن جغد می‌تابد و آن را به پرنده هما (نشانه سعادت) تبدیل می‌کند.

ای وای که گروهی (عقل‌گرایان) می‌گریند و گروهی (عاشقان) می‌خندند و با این تضاد و نمایشِ استیزه‌جویی، راه رسیدن به عشقِ تو را سد می‌کنند.

چه از سرِ خشم با من بجنگی، چه به خاطر دشمنان در رنج و سختی باشی، و چه در خویِ خود چون شیر و پلنگ درنده باشی، باز هم تو از حلقه یارانِ مایی.

عشق به خاطرِ پستی و بلندی‌های دنیا از خانه دل نمی‌گریزد؛ عشق خیالی و افسانه‌ای نیست، بلکه حقیقتی آسمانی و بلندمرتبه است.

وقتی که دردِ من به درمان بدل شد، وقتی جور و ستمِ تو برایم عینِ وفاداری گردید، و وقتی زمینِ وجودم آسمانی شد، دیگر چه نیازی به آرزوی طول عمر دارم؟

این چه افسونِ چشمِ توست که جهان را در نظرِ ما خشک و بی‌روح جلوه می‌دهد، اما برای عامی و عارف، سراسر وجودت چون گلستانی از رضایت الهی است؟

ای دوست، این ناز و کرشمه را کنار بگذار و لحظه‌ای به ما توجه کن؛ دغل‌کاری و مکر را رها کن؛ این حیله‌ها چه سودی برایت دارد؟

خاموش باش تا او لب‌های شیرینش را بگشاید و کلامی بگوید؛ باشد که او برای اهلِ زمانه، مانند خضر، چشمه آب حیات شود و هر دو جهان را سیراب کند.