دیوان شمس - غزلیات

چه خوش و مبارک است آن لحظه‌ای که نسیم رحمت بر سرِ عاشقان می‌وزد و آن‌ها را نوازش می‌کند؛ درست همانندِ تغییرِ فصل که با وزشِ بادِ بهاری، سرمایِ خزان را به پایان می‌برد.

چه گوارا و شیرین است آن لحظه‌ای که محبوب به عاشقِ فقیر و افتاده بگوید: به سوی من بیا؛ چرا که می‌داند تو تنها دلبسته منی و نگاهت به دنبالِ هیچ غریبه و دیگری نیست.

چه لحظه مبارکی است که عاشق با ناتوانی به دامنِ لطفِ تو چنگ می‌زند و تو با مهربانی از او می‌پرسی که ای مستِ افتاده و ناتوان، از من چه حاجتی داری؟

چه لحظه دلپذیری است که ساقیِ مجلسِ عشق، بانگ برمی‌آورد و باده‌یِ معرفت را در جام‌هایِ گوناگون برایِ عاشقان می‌ریزد.

با نوشیدنِ آن باده‌یِ جاویدان، وجودِ ما سرشار از شادی و حیات می‌شود و این تنِ آزمند و حریص، از بندِ غمِ نیاز به نان و طعامِ مادی رها می‌گردد.

چه لحظه مبارکی است آنگاه که دوست از عاشقانِ مست، تقاضایِ غرامت و گرویی می‌کند و جانِ شیفته‌یِ ما را که مانندِ انسانی زیبا و کشته‌شدۀ راهِ اوست، به گرو می‌گیرد.

چه لحظه فرخنده‌ای است که در اوجِ مستی، سرِ زلفِ تو را به بازی می‌گیرم و دلِ بیچاره‌ام از سرِ اشتیاق، به شمارشِ حلقه‌هایِ زلفِ تو مشغول می‌شود.

چه لحظه شیرینی است که دل به تو می‌گوید من کشت و کارِ دنیوی ندارم، و تو پاسخ می‌دهی که هرچه بکاری، همان برایت خواهد رویید.

چه لحظه مبارکی است که در شبِ دوری و جدایی، محبوب به تو می‌گوید شبت خوش باشد و آن نورِ بهاری (جمالِ الهی) بر تو سلام و درود می‌فرستد.

چه لحظه مبارکی است که ابرِ بخششِ الهی در آسمانِ جان پدیدار می‌شود و تو از آن ابر، بارانِ گوهرهایِ لطف و کرم را بر صحرایِ دل می‌باری.

این خاکِ وجودِ من که از ریگِ سیاه هم تشنه‌تر است، آبِ حیات را یک‌جا می‌نوشد و با این حال، ذره‌ای غبار و تیرگی در آن پدیدار نمی‌شود.

عشق با جام‌های شراب و عقار (شرابِ ناب) بر ما وارد شد و مستیِ ناشی از آن، به خاطرِ محبوبی بود که در پسِ پرده پنهان است.

سخنی در دل موج می‌زد که می‌توانست گوهرهایِ فراوانی بپاشد و آشکار کند، اما چون زمینه و ظرفیتِ پذیرشِ آن نیست، باید خاموش ماند.