دیوان شمس - غزلیات

ای دوستانِ مورد اعتماد من، مرا بکشید (از بندِ منیت رها کنید)؛ چرا که حیاتِ حقیقی من در همین مرگِ به نفس است. مرگِ من در زندگیِ دنیویِ فعلیِ من است و زندگیِ حقیقی من در آن مرگِ معنوی نهفته است.

مرا بکشید، چرا که جسمم از عشق گداخته و ذوب شده است و همچون جامِ تلخ‌کامِ قهوه، سرنوشتم چنین رقم خورده است. ای جان، این قفسِ تن را بشکن که تو طالبِ نجاتی.

هنگامی که به یقینِ کامل (چون ماهِ نو که آشکار می‌شود) برسی، از سفرِ دنیوی خارج خواهی شد. چرا از شکست‌خوردن تلخ‌کام می‌شوی، در حالی که ماهیتِ تو سرشار از قند و نبات (شیرینی و لطف) است؟

چون تو یارِ منی، مرگِ در راهِ تو (دار) برایم از هر جایگاهی بهتر است. قوت و توانِ حیاتم را به من برسان، چرا که تو همان یاقوتِ ارزشمندی هستی که زکاتِ عشق را می‌دهی.

از آنجایی که قحطی‌های بسیاری (فراغ و دوری) را تحمل کردم، اکنون مرا به جشنِ وصال دعوت کن؛ چرا که چشمانِ من با نانِ ناچیزِ دنیوی و روزی‌هایِ خُرد، سیراب و قانع نمی‌شود.

تلاش و حرکت کن، چرا که جنبش، کلیدِ گشایشِ درهایِ روزی است. مگر نمی‌دانی که خودت چه حرکاتِ زیبا و مستعدِ کمالی داری؟

با چنین چهره‌ی تابناکی که تو داری، چرا نازِ سپیده‌دم را می‌کشی (چرا ادعای زیبایی داری در حالی که تو زیباتری)؟ تو دارای صفاتی ستودنی هستی که هیچ وصفی گنجایشِ بیانِ آن را ندارد.

ای ساقیِ مبارک‌پی، بزمی همیشگی و جاودان برپا کن؛ چرا که تمامِ جهان از شرابِ مادیِ این دنیا، دچارِ خماری و بی‌خبری شده است.

به حقِ بخشندگیِ دستانت که همچون دریایی پرگوهر است، سوگند که تو در لطف و گوارایی، از آبِ فرات نیز برتری.

تو همچون جامِ شراب، عقلِ آدمی را از میان می‌بری (مست می‌کنی)؛ تو مانندِ تکبیرةالاحرام در آغازِ نماز هستی که ورود به ساحتِ قدس است.

کرمِ تو در حالی که مستی، آشکار می‌شود و دستانت همچون دریا گشوده می‌گردد؛ تو چنان بی‌دریغ می‌بخشی که حتی نمی‌پرسی چه کسی مستحق است، چرا که ذاتِ تو اهلِ صدقه و بخشش است.

تو با لطفِ خود گره‌گشایِ کارها هستی و با بخششِ نقدت، گره از کارِ فروبسته می‌گشایی؛ منتظرانِ رسیدن به تو را از تمنایِ خوابِ غفلت (سبات) رهایی بخش.

نه در ابروی تو چینی (غم و اخم) وجود دارد و نه در خوی و اخلاقِ تو کینه‌ای؛ لطفِ تو چنان است که به دشمن نیز می‌گوید: بیا و ببین و بساز (دوباره جان بگیر).

از جامِ مردانِ راهِ حقیقت، به خیالات و بصیرت‌هایِ روشن دست می‌یابی؛ از راهِ سینه (قلب) خرامان عبور کن، همچون زنانِ باحیا و پوشیده (حوریانِ بهشتی).

در جوارِ ساقیانی که همچون چشمه‌هایِ روان، فیض می‌رسانند، باش؛ تو بقیه این سخن را بگو، چرا که من در مستیِ شرابِ ساقیِ خود غرق هستم.