دیوان شمس - غزلیات

امروز، حاکم و صاحبِ سفره (بغراقان)، جشنی به رسمِ عید برپا کرده است؛ آن‌چنان با شکوه که زهره (سیاره‌ی نماد موسیقی و طرب) از آسمان به زمین آمده تا با ساز خود به بزمِ عیدانه‌ی ما شور و نوا ببخشد.

فرشته وحی (جبرئیل) دوباره برای میزبانی نزد ابراهیم (خلیل) آمده است و ابراهیم با همان کرمِ همیشگی، گوساله‌ای فربه را برای پذیرایی از مهمانانِ آسمانیِ خود بریان می‌کند.

امروز روزِ ضیافتِ حق است؛ پس ای جان‌های پاک، بشنوید که دعوت شده‌اید! در این بزمِ الهی، سرِ خود (که نمادِ منیت و غرور است) را همچون کاسه‌ای برای دریافتِ رزقِ معنوی پیش بیاورید.

بامدادان صدای جوش و خروشِ دیگ‌های غذا را شنیدم و بوی خوشِ خوراک‌های بهشتی (قلیه و بورانی) به مشامم رسید و مرا بی‌قرار کرد.

آن بویِ خوش مرا به دنبال خود کشید تا به مطبخِ الهی رسیدم؛ آنجا مطبخِ معمولی نبود، بلکه مکانی سراسر نور بود که تجلی‌گاهِ الطافِ حق محسوب می‌شد.

از آشپزِ آن مطبخ درخواست کردم که اندکی از آن غذا با کفچه (ملاقه) به من بدهد تا اشتیاقِ نفسانی‌ام فروکش کند؛ اما او پاسخ داد: ای جان، برو که این غذا سهمِ انسان‌های عادی نیست.

وقتی در درخواستِ خود اصرار ورزیدم، آشپز ملاقه را بر سرِ من کوفت که این ضربه، مستی و ویرانیِ عقل و هوشِ مرا به همراه داشت.