دیوان شمس - غزلیات

چه بسیار خوشایند است آن عیش و سرمستی که همراه با تماشایِ دیدارِ یار باشد؛ همان لحظه‌ای که هر ذره‌ی جداافتاده از هستی، دوباره به اصل و سرچشمه‌ی حقیقیِ خویش بازمی‌گردد.

در هر سو که نگاه می‌کنم، بدون نیاز به جام و باده‌ی ظاهری، به سرمستی می‌رسم و در هر کرانه، زیباییِ دلبرِ فریبنده و هوشمندی را به چشم می‌بینم که عقل و هوش از سر می‌برد.

چنان قدرتِ اثرگذاری در لبانِ آن دلبر نهفته است که اگر سنگِ سخت و بی‌جان، تنها بویی از آن بهره‌مند شود، حیات می‌یابد و به درجه‌ای از آگاهی و هشیاری می‌رسد.

باده‌یِ دنیوی تنها توانست صفتِ مست‌کنندگی را از لبانِ دلبرِ من به سرقت ببرد؛ به همین دلیل است که جانِ من در راهِ عشقِ آن لب، چنان شیفته شده که گویی همیشه مست و میخواره است.

هنگامِ سپیده‌دم، در مسیرِ رسیدن به جایگاهِ عارفان (دیر)، راهبی با من همراه شد؛ در او هم‌دردی با رنج‌هایِ خود و هم توانمندی برایِ راهبری و دستگیری یافتم.

آن پیر و راهنمایِ خوش‌سیرت، جامی از حقیقت به من نوشاند و جانِ من از آن باده، به چنان بیخودی و شوری رسید که گویی در خماریِ خوشِ عشق فرو رفت.

در میانِ همین حالِ بیخودی و ازخود‌رهیدگی بود که شمسِ تبریزی بر من متجلی شد و برایِ تمامِ بیچارگان و دردمندانی که راهِ وصال را گم کرده‌اند، راهِ چاره‌ای نمایان ساخت.