دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که تو نقاب از چهره ماه گونه‌ات برمی‌داری، همچون تقدیر آسمانی و گریزناپذیر که هیچ‌کس را یارای ایستادگی در برابر آن نیست، تمامی عهدهای توبه مرا می‌شکنی و بی‌اثر می‌کنی.

ای کسی که بر عهد خود پایداری، به رفتار آشفته و مستی ظاهری من نگاه مکن؛ بلکه به آن شراب معرفتی بنگر که خودت در سر من ریخته‌ای و مرا به این حال و روز درآورده‌ای.

تو ابتدا عاشقان را از تعلقات و منیت‌هایشان تهی می‌کنی و سپس، تمام وجود و پوست و گوشت آنان را با گوهرِ معنویت و ارزشِ والا (زر) پر می‌کنی.

ای مه روی، تو سیمرغِ بلندپروازِ عالمِ جان هستی که جایگاهش قله‌های دست‌نیافتنی قاف است؛ پرسیدن از خانه و کاشانه تو بیهوده است، چرا که تو در همه جا حضور داری.

زمانی که روحِ سخنگوی انسان کلام تو را شنید، در برابر عظمت و عمق آن، بلافاصله به نادانی و ناتوانی خود در درکِ حقیقت اعتراف کرد.

ای تنِ خاکی، آن‌گاه که از غیرِ شمس تبریزی دل بریدی و پیوندت را با ماسوی‌الله قطع کردی، آن‌گاه است که شایسته می‌شوی تا در جامه عزت و کرامتِ الهی (حریر و دیبا) درآیی.