دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی، عقل‌های منطقی و ظاهربین چنان تغییر ماهیت داده‌اند که با دیوانگیِ عشق، هم‌خانه و هم‌نشین شده‌اند و پیمانه‌ از خونِ دل (نماد ایثار و رنجِ عاشقانه) برای این جنون لبریز شده است.

آتشِ این عشق، هستی و دلبستگی‌های هزاران نفر را سوزانده است و تمامِ تشنگانِ حقیقت، اعم از زن و مرد، با شجاعتِ کامل به این دیوانگی تن داده‌اند.

ما در پیشگاهِ عشق همچون شانه‌ای دو سر هستیم؛ از این رو برای ما شایسته است که در میانِ پیچ و تابِ زلفِ یار، گره‌گشایی کنیم و نقشِ شانه را در این زنجیر ایفا کنیم.

در برابرِ چنین شمعِ پرفروغی که سلطانِ عشق است، نمی‌بینی که هر لحظه، پروانه‌ای از جنسِ دیوانگی به سویِ او پر می‌کشد تا خود را فدا کند؟

جان و دلِ عاشقان، گوش‌های خود را در برابرِ افسانه‌ها و هیاهویِ این دنیا و آن دنیا بسته‌اند، چرا که تنها حقیقتی که شنیده‌اند، داستانِ والایِ دیوانگیِ عشق بوده است.

هنگامی که معشوقِ جان‌افروز، آتشِ عشق را در درونِ عاشق شعله‌ور کرد، او با کفش‌های آهنین (کنایه از صبرِ بسیار و تحملِ سختی‌هایِ جانکاه) مسیرِ دشوارِ رسیدن به او را پیمود.

عقلِ منطقی با کلیدی از جنسِ فکر و استدلال به میدان آمد تا قفلِ اسرارِ عشق را بگشاید، اما دریافت که کلیدِ باز کردنِ این در، تنها دندانه‌هایی از جنسِ دیوانگی دارد و نه استدلال.

آنگاه که عقل در برابرِ شکوه و عظمتِ شمسِ تبریزی به حیرت و درماندگی افتاد، تمامِ یاران و ما چنان غرقِ در عشق شدیم که به دیوانگیِ مطلق رسیدیم.