دیوان شمس - غزلیات

در مرکزِ جان و روحم جای بگیر، زیرا امروز به جان و روحی تازه و متفاوت دست یافته‌ای؛ این جهان و اهلش در حیرت و شگفتیِ تو مانده‌اند، چرا که تو به عالم و اقلیمی فراتر از این جهانِ مادی تعلق داری.

ای که همچون سرو، خرامان و بلندبالایی و جانِ منی، با ناز و خرامشِ تمام راه برو، چرا که امروز در هیئتی نو جلوه‌گری می‌کنی؛ ای گلستانِ وجود، با شکوه و شادمانی بشکف، زیرا تو از باغی متفاوت و روحانی سر برآورده‌ای.

تمامِ مردم، عمر و هستیِ خود را صرفِ رسیدن به نان و آبِ ناچیزِ دنیوی کرده‌اند؛ اما ای یوسفِ جان (ای محبوبِ زیبا و عزیز)، در این قحطیِ معنا و حقیقتِ عالم، تو آب و نانی فراتر از این‌ها، یعنی مایه‌یِ بقایِ حقیقیِ جان هستی.

تو خودِ دنیایِ زندگی و طراوتی، در حالی که این جهانِ مادی، زندانِ بندگی و اسارت است؛ تو نشانه‌ای از آن پادشاهِ پادشاهان هستی و سوگند به خدا که تو فراتر از هر نشان و وصفی هستی.