دیوان شمس - غزلیات

به ناگاه تمام مسیرهای رو به دنیای مادی را رها کن و دیگر به پنجره‌ی حواسِ پنج‌گانه چشم ندوز، چرا که با این کار، نور و گرمایِ حقیقت را از جانبِ ماهِ بلندمرتبه، بر کانونِ وجودِ خود وارد می‌کنی.

دیگر به ظواهرِ جهانِ مادی چشم ندوز، بلکه به جمال و چهره‌ی حقیقت‌بینِ من بنگر تا از طریقِ این نگاهِ عاشقانه، راهِ ورود به عالمِ اسرار و غیب بر تو گشوده شود.

چهره‌ی درخشانِ من، تمامِ جهاتِ شش‌گانه‌ی عالم را به ارزشِ لعل تبدیل کرده است؛ اکنون آرزو دارم که چهره‌ام از لعلِ لبانِ تو، هنرِ کیمیاگری و زرگری (ارزشمند کردنِ جان) را بیاموزد.

تمامِ عالمِ مادی و جهاتِ شش‌گانه، همچون آن گوساله‌ی زرینِ افسانه‌ای است که صدایش تنها وعده‌ی ثروت و دنیاست؛ و انسان‌های غافل که همچون گاو هستند، مستِ این فریب‌کاری و جادویِ سامری شده‌اند.

ای صیادِ حقیقت، این دل‌بستگی‌ها به دنیا را برای دنیاپرستان باقی بگذار؛ چرا که تو خود، شیرِ بیشه‌ی معرفت هستی و جامِ شرابِ ناب و سرخِ الهی در دست داری.

زلفِ پر پیچ‌وتابِ تو، که با ظاهرِ شریعتِ رسمی در تضاد است، به من نهیب می‌زند که اگر در بندِ مسلمانیِ خشک و ظاهری هستی از من دور شو، اما اگر حقیقت‌جو و "کافر" به ظواهر هستی، به من نزدیک شو.

از او پرسیدم که آیا این ادعاهای بزرگ از جانبِ شمس تبریزی است؟ او پاسخ مثبت داد و در همان حال، مُهر و نشانِ عشق و دلبری را نمایان ساخت.