دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که مایه حیات صدها گلستان هستی، چگونه است که از عطرِ لطیفِ یاسمن نیز پنهان شدی؟ ای جانِ جانانِ من، چرا از من که هستی‌ام به تو وابسته است، خود را پنهان کرده‌ای؟

وقتی تمام آسمان و هستی از نور تو روشن است، دیگر دلیل این حجاب چیست؟ و وقتی تنِ انسان با جانِ تو زنده است، چرا از این تنِ خاکی پنهان گشته‌ای؟

به دلیل شدتِ غیرتِ الهی و کمالِ زیباییِ وجودِ خودت است که ای سرورِ مردان، چنین از دیدگانِ زن و مرد پنهان شده‌ای.

ای که نورِ وجودت روشنایی‌بخشِ نُه آسمان است و از عالمِ بالا فراتری، چه سرّی است که اکنون خود را در این لگنِ حقیر (کنایه از عالم مادی یا بدن) پنهان کرده‌ای؟

ای ستاره‌ی سهیلِ آسمانِ معرفت که آفتاب نیز از دیدنِ رخسارِ تو مبهوت و بی‌خود شده است؛ هر چه هست خیر باشد که از یمن و برکتِ وجودت، رخ پنهان کرده‌ای.

مشکِ تاتار هر لحظه با رایحه‌ی خود به مردم عشوه و ناز می‌فروشد؛ ای که پادشاهِ سرزمینِ خطایی هستی، چرا از سرزمینِ ختن (محلِ اصلیِ مشک) پنهان شدی؟

اگر از ما و تمامِ هستی پنهان شوی، جای تعجب نیست؛ ای ماهِ من که در خود غرق شده‌ای، تو چنان بی‌خویشتنی که حتی از خودت نیز پنهان گشته‌ای.

ای که حقیقتِ آشکارِ تمامِ جان‌ها هستی، چنان پنهان شدی که از شدتِ پنهان بودن، حتی خودِ پنهان‌شدن نیز از تو پنهان مانده است.

ای شمس تبریزی، همچون یوسف به چاهِ تن فرود آمده‌ای؛ تو که خود آبِ حیات و مایه‌ی زندگانی هستی، چرا از ریسمانی که باید تو را بالا بکشد پنهان شدی؟