دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در برابر زیباییِ محبوب (بتِ چین)، خضوع و فروتنی نداری؛ دلیلِ این بی‌اعتنایی تو آن است که در باطن هنوز وجودی ناخالص و همچون مس داری و از آن گوهرِ وجودی که بتواند همچون خلخالِ زرین در پایِ معشوق قرار گیرد، بی‌بهره‌ای.

ای معشوق، بی‌پرده و صادقانه بگو که امروز از کدام سمت بیدار شدی که این‌گونه تغییر کرده‌ای؟ تو گویی شخصی دیگر شده‌ای و آن رفتار و منشِ گذشته که از تو سراغ داشتم، دیگر در تو دیده نمی‌شود.

در چهره و وجودِ معشوق، نشانه‌ای از رنگ و حالِ او را یافتم و از او در این‌باره پرسیدم؛ اما او با اشاره‌ی سر به من فهماند که تو اهلیتِ این راز را نداری و از محرمانِ این درگاه نیستی.

دیشب ثروتمندی بر درِ خانه آمد و از عشقِ او سخن گفت، اما حقیقت این است که او اگرچه دارایی‌های ظاهری (سیم و زر) دارد، اما جانش از گوهرِ عشق و حقیقتِ درونی تهی است و مردِ راهِ حق نیست.