دیوان شمس - غزلیات

اگر هر دلی مشتاقِ رسیدن به باغِ حضورِ محبوب بود، حتی آن رنج‌هایِ جانکاه که مانندِ خار در دل می‌نشینند، خود به گلزاری روح‌بخش و جان‌افزا تبدیل می‌شدند.

اگر آن جوشش و خروشِ غیرتِ الهی نبود که مانندِ کفِ رویِ دریا مانعی بر سرِ راهِ دیدنِ حقیقت ایجاد می‌کند، آن آفریدگاری که جانِ ما را با رنگِ آتشِ عشق نقاشی کرده است، همواره با ما همراه بود.

اگر آن پرده‌دار و حجابِ نورانی که مانع از تابشِ برقِ سوزانِ زیباییِ آن ماه (محبوب) می‌شد نبود، این زمینِ خاکی هم به اندازه آسمان‌هایِ بلند، روشن و درخشان می‌گشت.

اگر داشتنِ پا و بال (توانِ حرکتی) در راهِ عشقِ محبوب کارساز بود و شرطِ وصال به شمار می‌رفت، هر ذره‌ای در این عالم با تمامِ وجود و با بال و پایِ خود به سویِ او حرکت می‌کرد.

اگر چشمِ نااهلان به نورِ عشق بینا شده بود، می‌دیدند که خیمه‌هایِ این جهان بر پایه دریایِ حقیقت استوار است و تمامِ هستیِ ما در آن غرق است.

اگر اشک‌هایِ عاشقان با خونِ دل آمیخته نبود، بازتابِ تصویرِ آن حقیقتِ آبی‌فام (آسمان/معشوق) را می‌شد در تک‌تکِ قطراتِ اشک دید.

اگر زمان و روزگار می‌توانست آتشِ عشقِ مرا ببیند، چنان به تکاپو می‌افتاد که گویی دی‌روز به سرعت به فردا تبدیل می‌شد و زمان در برابرِ این آتش معنایِ عادیِ خود را از دست می‌داد.

محبوبِ ما می‌خواهد که تو فروتن و خاکی باشی؛ وگرنه مقامِ راستینِ هر عاشقِ حقیقی، جایی فراتر از آسمان‌ها و گنبدِ گردون است.

جمالِ شمسِ تبریزی نقاب از چهره برمی‌گرفت و آشکار می‌شد، اگر آن پرده‌یِ «لا» (انکار و هیچ‌انگاری) همچون دربانی سخت‌گیر پیشِ رویِ او نایستاده بود.