دیوان شمس - غزلیات

افسوس از آن چهره‌ زیبا که چون برق می‌درخشد و با فریبندگی‌اش همگان را حیران می‌کند؛ تابش آن چهره چنان تند و تیز است که گویی صاعقه‌ای بر جانِ هر آدم درمانده و عاشقی فرود می‌آید.

همین که پرتویی از نور بر لب‌های سرخت که چون آتش می‌ماند تابید، دریایی از گوهرِ معرفت از میان سنگِ سختِ دلِ عاشق به جوشش درآمد.

این دلِ صدپاره‌ من، بخشی از خود را به دربانِ جان تقدیم کرد؛ وقتی هم به نزدیکیِ پرده‌ اسرار (حریمِ معشوق) رسید، آن دل پاره‌پاره‌تر شد و به کمالِ بیشتری در شکنندگی رسید.

هشت درِ بهشت در برابرِ زیباییِ تو همچون هشت کتابِ معرفت است؛ تو تمامِ این هشت دفترِ دانش را در وسعتِ اندکِ چهره‌ خود جای داده‌ای.

نمی‌دانم دلم چه پرنده‌ای است که در برابرِ عشق، مانندِ شترانِ بارکش زانو زده و خضوع کرده است؛ یا شاید مانندِ شترمرغی است که گرداگردِ شعله‌ آتش می‌گردد و می‌خواهد خود را به آن بسپارد.

ای تو که معدنِ شادی هستی، دلم با آمدنِ عشقِ تو به دکان و کارگاه تبدیل شد؛ دلم یار و همدمی یافته که هم در این دکان حضور دارد و هم خودِ آن کار و پیشه است.

به برکتِ خورشیدِ عشقِ تو، ذراتِ جانِ عاشقان همچون ماه درخشان شد و از این سعادتِ بزرگ، هر لحظه ستاره‌ای تازه در آسمانِ جان طلوع می‌کند.

دلم بدونِ دیدنِ نقشِ چهره‌ تو، از تو حکایت‌ها می‌گوید؛ درست مانندِ حضرت عیسی که در کودکی، تنها به یمنِ نورِ حضرت مریم، در گهواره سخن گفت.

ای شمس تبریزی! این چه تناقض و پارادوکسی است که در احوالِ دلم وجود دارد؟ که هم در عشقِ تو ساکن و مقیم شده است و هم به خاطرِ همین عشق، سرگردان و آواره گشته است.