دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که مانند ماه هستی و در زیبایی، از هر حد و وصفی فراتر رفته‌ای؛ تو با کمالات خود، درهای فراوانِ لطف و رحمت الهی را در آسمان‌ها بر روی ما گشوده‌ای.

چه بسیار کوه‌های بزرگی (مانند کوه احد) که نشان‌دهنده سختی‌ها و غرورهای نفسانی بودند و تو با قدرتِ قلبت آن‌ها را از ریشه کنده‌ای و چه بسیار جلوه‌ها و صفاتِ خداوند یکتا (احد) که تو به ما نشان داده‌ای.

جان‌های انسان‌ها همچون زنبوران، گردِ شمعِ عشقِ تو به پرواز درآمده‌اند تا تو بتوانی کامِ جانِ خاک‌نشینان و دنیاداران را با عسلِ شیرینِ معرفت و عشق، شیرین کنی.

ای کسی که با عقلِ سبک و ساده‌ات، به خودت اعتبار و وزنی بخشیده‌ای و ای صاحبِ جانِ گران‌بها که همه چیز را به سوی خود جذب کرده و ربوده‌ای.

خوشحال باش که گوشِ جانت همیشه شنونده‌ی پیمانِ الست (عهدِ ازلی با خدا) است، چرا که تو سخنانِ نادرست را از دهانِ کسانی شنیده‌ای که چشمِ بصیرت و بیناییِ روحانی ندارند.

تو کمتر به صورتِ پر از فریب و زهرآگینِ انسان‌های فرومایه لبخند زده‌ای و اگر هم گاهی از روی ناچاری یا مدارا، انسانی پست را ستایش کرده‌ای، آن ستایش از سرِ میل نبوده است.

تو به دلیلِ شیرینیِ درونی‌ات، از خوردنی‌های چرب و شیرینِ دنیا بی‌نیاز هستی. حالا که خودت را به خوبی پالایش و تصفیه کرده‌ای، از درونِ خودت بهره‌مند باش و لذت ببر.

ای کسی که تمامِ ادعاهایت در بابِ حقیقت و معناست، و در واقعیت حتی بیش از آنچه ادعا کرده‌ای هستی؛ تو دویست برابرِ آن چیزی که ادعا داشتی، در عمل و رفتار نشان داده‌ای.

ای کسی که به دنبالِ یافتنِ همانند و جایگزینی برای شمس تبریزی هستی، بدان که داری عمرت را تلف می‌کنی و در غم و اندوهی بی‌فایده گرفتار شده‌ای.