دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که وجودت سرشار از آتش عشق است، این آب حیات (عمر جاودان) را از کجا برای ما آوردی؟ من خوب می‌دانم که تو این بارِ گرانِ معرفت را که الحق جان‌بخش و زندگی‌آفرین است، به همراه آورده‌ای.

مشرق و مغرب عالم به خاطر طلوعِ تو همچون ابری از هم گسسته و پاره‌پاره می‌شوند، چرا که تو چنین خورشیدِ تابانی را از نورِ خداوند با خود آورده‌ای.

کسانی که در حیرت و سرگردانی هستند، بیهوده از راه و منزلِ فیزیکی نپرسند؛ چرا که تو با حضور خود، شعله‌های کبریایی و الهی را بر آنان تابانده‌ای و دیگر جایی برای جستجوی راه باقی نمانده است.

بسیار احمقانه است که کسی پس از دیدار با تو و بهره‌مندی از حضور تو، هنوز به فکرِ مرگ و فنا باشد، چرا که تو دریای جوشانی از بقا و زندگی ابدی به همراه آورده‌ای.

عاشقانِ حقیقی از قضا و قدرِ الهی هیچ هراسی ندارند، چرا که تو به گونه‌ای به آنان عشق آموخته‌ای که آن‌ها قضا و قدر را نیز با عشق مست کرده و در اختیار گرفته‌اند.

جان ما به خاطر شادیِ حضور تو دیگر در کالبد تن نمی‌گنجد؛ چرا که تو این جمال و زیباییِ جان‌فزا را برای ما به ارمغان آورده‌ای.

ای شمس تبریزی، تو بر من جفا و سختی روا داشتی و من می‌دانم که در پسِ هر کدام از این جفاها، صدگونه وفا و محبتِ پنهانی نهفته است.