دیوان شمس - غزلیات

خوشا آن بامداد که تو در مقام راهنمایی، راهِ رهایی را به جان من می‌آموزی. تنها کسی چاره دردش را می‌یابد که به راستی گرمای طاقت‌سوز بیچارگی را از سوی تو تجربه کرده باشد.

عشق، جامه‌های تعلق و خویشتنداری را از تن می‌درد و عقلِ حسابگر سعی دارد آن‌ها را به هم وصله بزند. اما وقتی تو به درمانِ جان می‌پردازی، عظمتِ کارِ تو چنان است که هر دو (عشق و عقل) در برابر آن مبهوت و ناتوان می‌شوند.

من با کمال میل همچون عود در آتشِ عشق تو می‌سوزم و مانند دود، هستیِ خود را به نیستی می‌سپارم. چه چیزی دلپذیرتر از این سوختن است، آن‌گاه که تو خود آتش‌افروزِ جان منی؟

گاهی تو لباس قهر و خشم بر تن می‌کنی و راهِ دل را بر من می‌بندی و گاهی جامه‌ات را تغییر می‌دهی و همچون راهنما به یاری من می‌آیی.

ای نفسِ مطمئن که همچون گاوی عنبربخش، گوهرِ جانت سرشار از معنویت است، با شادمانی در این ساحلِ امن بچر. در چنین جایگاهِ مقدسی، اگر به خود ببالی و ناز کنی، روا و جایز است.

تو مانند طوطی‌ای هستی که هنوز به اسب و مرکبِ دنیوی دلبسته‌ای، یا همچون ماهی‌ای که دغدغه‌ات داشتنِ شعر و جامه‌های گران‌بهای توزی است.

تو شیری مست و قدرتمندی که شکارِ تو آهوانِ مست و روحانی هستند؛ پس چگونه شایسته است که با پنیرِ گندیده و حقیرِ دنیای فانی، خود را سرگرم کنی؟

دیگر چه بگویم که هر کس در این شبِ تاریکِ غفلت، قبله و مقصودِ متفاوتی برای خود دارد؛ اما اگر تو روشنایی‌بخشِ این شب شوی، همه این مسیرهای پراکنده به یک قبله واحد ختم خواهند شد.

اگر بتوانی از لبانِ پرفیضِ شمس تبریزی توشه‌ای به دست آوری، به چنان جایگاهی خواهی رسید که از بالاترین پایه آسمانِ پیروزی نیز فراتر خواهی رفت.