دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، پیوند با تو ریشه و بنیاد تمام خوشبختی‌هاست. عالمِ هستی سراسر نمودها و صورت‌های بی‌جان است و تنها حضور توست که به این عالم معنا و حقیقت می‌بخشد.

حتی برای یک لحظه هم مرا به حال خود رها مکن، چرا که انسان بی‌تو مانند کشتی است که در خشکی مانده و هیچ توانی برای حرکت و پیشروی ندارد.

من به کتابی فرسوده، غلط و بی‌اعتبار می‌مانم که دیگر خوانده نمی‌شود، اما به محض آنکه تو به من توجه کنی و مرا بخوانی، وجودم تصحیح و ارزشمند می‌شود.

من همچون یوسفی تنها در میان صدها گرگِ نفس و دنیوی گرفتار شده‌ام، اما اگر تو شبانی و مراقبت از من را بر عهده بگیری، از این مهلکه نجات خواهم یافت.

هر زمان که احوال مرا جویا می‌شوی، پاسخ من تنها اشک‌های روان و چهره‌ای زردرنگ از غصه است که نشان‌دهنده رنج‌های درونی من است.

این اشک و چهره زرد، تنها نشانه‌هایی برای مردم عادی است تا درد مرا دریابند؛ اما در پیشگاه تو که فراتر از ادراکِ دوگانه هستی، میان بودن و نبودنِ این نشانه‌ها تفاوتی نیست.

تو چنان دانایی که سخنانی را که هنوز بر زبان نیامده می‌شنوی و اسناد و قباله‌هایی را که هنوز نوشته نشده است، از ازل می‌خوانی.

قدرت تو فراتر از اسباب مادی است؛ همان‌طور که بدون نیاز به خواب (که ابزار دیدن رویاست)، حقایق غیبی را نشان می‌دهی و بدون نیاز به آب، کشتی‌های جان را به سرمنزل مقصود می‌رسانی.

دیگر نیازی به ستایشگری و گدایی عاطفه نیست؛ سکوت پیشه کن، چرا که فرمانِ رسیدن به نهایتِ ادراک که همان «لن ترانی» است از عالم غیب به گوش جان می‌رسد.