دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، تو از داستانِ پر از رنج و اندوه ما هیچ سراغی نمی‌گیری و از کشتن و فنا کردنِ عاشقانت نیز هیچ هراسی به دل راه نمی‌دهی.

ای کسی که مانند گوهرِ نایابِ عشقی، از کدام دریای بی‌کران سر برآورده‌ای؟ و ای آتشِ عشق که وجودم را سوزانده‌ای، از کدام اصل و منشأ پدید آمده‌ای که چنین تأثیرگذاری؟

جایگاهی که تو در آن قرار داری، چنان رفیع و بلندمرتبه است که چرخِ فلک و آسمان‌ها و حتی عرش و کرسی الهی نیز به آن راه ندارند.

ای دل، تو صاحب احساس و لطافت هستی، نه یک دیگِ آهنین؛ پس چرا در برابر حرارتِ عشق مقاومت می‌کنی؟ تا چه زمانی می‌خواهی در برابر این آتشِ سوزان تاب بیاوری و گرم شوی؟

جان، دل و نفسم، هر سه در این مسیر سوختند و خاکستر شدند. تا کی باید از تاریکیِ وجودِ خویش و نفسِ سرکشم سخن بگویم؟ دیگر چیزی از من باقی نمانده است.