دیوان شمس - غزلیات

سال گذشته جرعه‌ای از شراب معرفت نوشیدم و هنوز پس از گذشت یک سال، چنان در مستی و بی‌خودی غرق هستم که گویی هنوز آن اثر باقی است.

من که سال گذشته از آتشِ بلا و سختی‌های راه عبور کردم، چرا هنوز پس از این همه مدت، درونِ من همچون گوشتی که بر آتش بریان می‌شود، در حال سوختن است؟

با عطشِ حقیقت به سوی سرچشمه رفتم و در میان آب، وجودِ معشوق (ماهی) را دیدم؛ یعنی در جستجوی حقیقت، خودِ حقیقت را یافتم.

جویندگانِ معرفت که به شیرانِ عرصه عشق مشهورند، همگی در پیِ نورِ هدایت و جمالِ معشوق (ماهتاب) هستند؛ من که از جنسِ همان شیران هستم، اکنون به مقامی رسیده‌ام که معشوق من، همان ماهتاب است.

از شدتِ دردِ من مپرس، تنها کافی است به تغییرِ رنگِ چهره‌ام نگاه کنی؛ رنگِ زرد و پریده‌ام خود گویایِ حقیقتِ حالِ من است و نیازی به پرسش نیست.

جان من از عشقِ الهی مست و بی‌خود است، اما تن من از این بارِ سنگین رو به ویرانی گذاشته؛ در واقع مستی و بی‌خودی در ویرانه‌های این جسمِ خاکی لانه کرده است.

هم جان و هم تنم چنین آشفته و خراب هستند، اما دلم از هر دو بدتر است؛ دلم از شدتِ غم و اندوه، مانند الاغی است که در گِل و لای فرو رفته و راهِ خروج ندارد.

برای یک لحظه هم که شده، از شنیدنِ کلامِ حق ملول و خسته مشو؛ به این سخنان گوش فرا ده تا در سایه‌یِ این شنیدن، پاداشی از جانبِ خداوند نصیبِ تو شود.