دیوان شمس - غزلیات

ای خدایی که فرمانروای مطلق زیبایی هستی و به کمال‌یافتگان، کمال و تمامیت می‌بخشی، حضور خود را بر ما آشکار کن.

تو این دنیای فانی را که چیزی جز پندار و خیال نیست، آن‌چنان جلوه‌گر ساختی که مردم گمان کردند این جهانِ خیالی، حقیقتی اصیل و پایدار است.

تصویر خیالی تو نگهبانِ شهرِ دوری و فراق ماست (ما را در حسرت دیدار تو نگه داشته است)؛ اما حقیقتِ وجودِ تو، بسی فراتر از این تصورات است و تو خود در مقامِ وصل و یگانگی هستی.

تو همانند خورشیدِ حقیقت هستی و جان‌های ما سایه‌های تو؛ با این تفاوت که خورشیدِ آسمان غروب می‌کند و زوال می‌پذیرد، اما تو هرگز دچار غروب و نیستی نمی‌شوی.

تو به جهان شور و خنده می‌بخشی در حالی که خود از قید خنده رهایی؛ و تو هستی که به جان‌ها ناله و درد می‌بخشی، در حالی که خود از هرگونه درد و زاری منزهی.

تو برای هر کسی که توانایی حرکت ندارد، قدرت و حمایت هستی و برای هر موجودی که بال پرواز ندارد، تو راهِ رسیدن و پرواز هستی.

تو هزاران یاور و غمخوار برای آفریدگانِ خود ایجاد می‌کنی، اما خودت با بی اعتناییِ بزرگوارانه‌ای، طوری رفتار می‌کنی که انگار به هیچ‌چیز وابستگی نداری.