دیوان شمس - غزلیات

ای شهیدانی که در راه خدا جان باخته‌اید و ای کسانی که مشتاقانه در میدانِ بلا و آزمایشِ عشقِ الهی قدم نهاده‌اید، اکنون کجایید؟

ای سبک‌روحانی که از تعلقاتِ دنیا رها شده‌اید و از مرغانِ هوایی نیز در پرواز به سوی عالمِ معنا پیشی گرفته‌اید، کجا منزل گزیده‌اید؟

ای پادشاهانِ عالمِ ملکوت، ای کسانی که راهِ گشودنِ درهای آسمان و اسرارِ غیب را به خوبی آموخته‌اید، اکنون در کدام مقامید؟

ای کسانی که از بندِ جان و مکان رسته و به آزادیِ مطلق رسیده‌اید؛ جایگاهِ شما چنان فراتر از ادراک است که عقلِ بشری حتی نمی‌تواند آدرس و نشانی از شما بپرسد.

ای کسانی که قفسِ زندانِ تن و خودپرستی را شکسته‌اید و با بخششِ روح و جان، دیگران را از بندِ ناامیدی و نیاز رها ساخته‌اید، کجایید؟

ای کسانی که خزانه و مخزنِ اسرارِ الهی را بر روی خود و دیگران گشوده‌اید، ای فریادرسانِ کسانی که در عینِ بی‌نوایی، نوایی از حقیقت در سر دارند، کجا پنهان شده‌اید؟

شما در آن اقیانوسِ بی‌کرانِ حقیقتی غوطه‌ورید که این جهانِ مادی، تنها کفِ روی آن محسوب می‌شود؛ ای کاش لحظه‌ای بیشتر با ما آشنایی و معاشرت می‌کردید.

تمامیِ پدیده‌ها و نقش‌های این جهان، همچون کفِ روی دریا ناپایدار و بی‌اعتبار هستند؛ اگر طالبِ حقیقت و پاکی هستی، از این صورت‌های ظاهری بگذر و به دنبالِ اصل باش.

دلِ من به خاطرِ اشتیاقِ زیاد، همچون دریا کف کرد و این سخنان و شعر حاصلِ آن شد؛ حال که این کلمات را گفتم، تو از این صورتِ سخن بگذر و اگر از ما هستی، به سوی عمقِ جان و حقیقتِ دل حرکت کن.

ای شمس تبریزی، از مشرقِ جان طلوع کن و بتاب، چرا که تو سرچشمه‌ی اصلیِ هر نور و هر روشنی و حقیقتی هستی.