دیوان شمس - غزلیات

من در هر لحظه آماده‌ام که جانم را فدای تو کنم، اما تو در هر لحظه نسبت به صداقتِ من و بندگی‌ام تردید داری.

برای نشان دادنِ حالِ درونی و پریشانی من، همان نگاه و چشمان تو کافی است؛ چرا که هیچ توضیحی روشن‌تر و گویاتر از چشمان تو برای شرحِ دلم وجود ندارد.

عالم هستی مانند نیِ بریده از نیستان، هزاران ناله و فغان از جدایی سر می‌دهد، زیرا از آن سرزمینِ اصلی یعنی شکرستان که مبدأ همه زیبایی‌هاست، تنها یک نِی (یک نشانه) را در این جهان دیده است.

من در این جهان نشانه‌های بسیاری از آن سرزمینِ شیرین و دوست‌داشتنی دیده و یافته‌ام، اما هیچ نشانه‌ای را به زیبایی و شیرینیِ تو ندیده‌ام.

تو دقیقاً مانند حقیقتِ عشق هستی؛ هم آشکار و هم نهان. من هرگز موجودی ندیده‌ام که مانند تو در عینِ پیدا بودن، تا این حد پنهان و دور از دسترس باشد.

تمامِ جهان در پیِ یافتنِ توست و حق هم دارد که تو را بجوید؛ این مَثَل را بشنو که می‌گوید جان و حقیقتِ تو از خودِ جهان ارزشمندتر و برتر است.

ای ماه‌رویِ من! تو اگرچه از نظر فیزیکی در آسمان نیستی، اما هر کجا که قدم بگذاری و هر جا که نگاهِ تو بتابد، آنجا به مکانی آسمانی و ملکوتی تبدیل می‌شود.