دیوان شمس - غزلیات

ای صوفیان و حقیقت‌جویان، بشتابید؛ چرا که امروز هنگامه‌ی پایکوبیِ روحانی (سماع)، زمانِ وصال به معشوق و لحظه‌ی کامرواییِ حقیقی فرا رسیده است.

ای جانِ تو که بسان موسی در جستجوی حق هستی، وابستگی‌های دنیوی (نعلین) را از خود دور کن، چرا که در گلستانِ باطنیِ جان، هیچ خار و مانعی وجود ندارد.

کسانی که در پی شکارِ دنیا بودند، اکنون ورق برگشته است و خود صیدِ عشق شده‌اند؛ گویی کبوترانی که جویای دانه بودند، اکنون اسیرِ شکارچیِ اصلی (خداوند) گشته‌اند.

هنگامی که آن شرابِ معنوی که عوارضِ خمارِ دنیوی را ندارد، در جانِ مستان اثر کند، ذهنِ آنان از دردها و رنج‌های جهان فارغ می‌شود.

از این شرابِ عشق بنوش و فرصت را غنیمت شمار؛ چرا که دیری نخواهد پایید که از هوشیاریِ دنیوی و عقلِ مصلحت‌اندیش، در هیچ جای این عالم، اثری باقی نخواهد ماند.

حواسِ ظاهریِ خود را رها کن و به دنبالِ ادراکِ باطنی باش، زیرا این حواسِ فیزیکی (بینی) همچون افساری است که مانعِ رسیدنِ تو به آن بویِ خوشِ حقیقت می‌شود.