دیوان شمس - غزلیات

ای دل، از این وضعیتِ سکون و بی‎حالی دست بشوی و به همان جریان و جوششِ اصیلی بازگرد که پیش از این داشتی؛ به آن گستره‌ی وسیع و آزادی (هامون) که ذاتِ راستینِ تو بود، برگرد.

اکنون که در میان خاکسترِ سردِ این دنیای مادی گرفتار شده‌ای، به همان کانونِ آتشِ سوزان و جوهرِ اصلیِ وجودت که پیش از این بودی، بازگرد.

چرا در گیرودارِ «چگونه» و «چند» و پرسش‌های بی‌پایانِ دنیوی مانده‌ای؟ به آن مقامِ بی‌چون و چرای الهی که فراتر از قید و بندهای این جهان بود، بازگرد.

همچون گاوِ نری نباش که بی‌جیره و مواجب زیر بارِ چرخِ گردون کشیده می‌شود؛ بلکه به آن جایگاهِ بلند و آسمانی که پیش از این شأنِ تو بود، بازگرد.

در این دنیا که جانت مثلِ بیمارانِ مبتلا به سل، روزبه‌روز رو به زوال و لاغری است، به همان حیاتِ جاودان و شکوفای پیشینِ خود بازگرد.

چرا خود را ضعیف شمرده و محتاجِ نسخه‌های پزشکیِ حکیمانِ بشری (مانند افلاطون) کرده‌ای؟ تو خود، حقیقتِ شفابخش و والایی هستی که باید باشی.

تو که در اصل پادشاهِ اقلیمِ وجودی، چرا این‌گونه حقیرانه اسیرِ بندهای مادی گشته‌ای؟ به همان شکوهِ شاهانه و اقتدارِ پیشینِ خود بازگرد.

اگر تنِ جسمانی تو مانع و آسیب‌پذیر است، به همان جانِ نیرومند و قهرمانانه‌ای که نمادِ فرّ و شکوه (مانند فریدون) است، بازگرد.

همان اقبالِ بلند و سعادتی را که پیش از این در عالمِ معنا شاهد بودی، دوباره به یاد آور و به همان بختِ خجسته و نیکویی که در ابتدا داشتی، بازگرد.

از جمع‌آوری و نظم دادن به مرواریدهای پوچِ دنیا دست بکش؛ تو خود گوهری در دریایِ بی‌کرانِ حقیقت هستی، پس به همان مقامِ والای پنهان در اعماق بازگرد.