دیوان شمس - غزلیات

کسی که ذات و سرشت او ضعیف و فاسد است، هرگز نمی‌خواهد که هیچ‌کس دیگر طعم سلامت و خوشبختی را بچشد و همواره در آرزوی ناکامی دیگران است.

هرگز به مکر و نیرنگِ حسودان اعتماد نکن و با آن‌ها پیوند برقرار نکن، زیرا سرانجامِ همراهی با آن‌ها، کشیده شدن به سمت ذلت و پستی است.

در میان تمام ویژگی‌های ناپسند در عالم هستی، هیچ خصلتی به اندازه حسادت، برای خودِ شخص و دیگران زیان‌بار و ویرانگر نیست.

به هوش باش و رشته‌ پیوند و دامِ تزویر حسودان را از هم بگسل؛ اگر چنین نکنی، عاقبتِ کار تو تباه می‌شود و بخت و اقبالِ خود را به نابودی می‌کشانی.

اگر همانند حضرت یوسف، بندِ الفت را از این «برادرانِ» حسود ببری، به جایگاه رفیع و عزت خواهی رسید و از چنگالِ این گرگانِ انسان‌نما رهایی خواهی یافت.

حتی اگر فرد حسود برای فریب تو، دو پای تو را ببوسد و نهایتِ تواضع را نشان دهد، باز هم در عمقِ باطنِ خود، با خنجری دو دستی قصدِ ضربه زدن به تو را دارد.

محبتِ فرد حسود مانند مهره‌ای بی‌ارزش و ساختگی است؛ پس چرا به دنبال آن می‌روی؟ وقتی در قلبِ او هیچ نشانی از مهر و دوستی واقعی نیست، چرا دل به او می‌بندی؟

اگر بتوانی به حصن و باروی مستحکم تقوا و پرهیزگاری وارد شوی، برای همیشه از شرِّ فرد حسود و آفتِ حسادت در امان خواهی ماند.

اگرچه تو پهلوان و شیرگیری قهاری هستی، باز هم از حسود دوری کن؛ زیرا این آن شیری نیست که بتوانی در حالتِ مستی یا غرور به آسانی آن را شکار کنی (این دشمن بسیار خطرناک است).