دیوان شمس - غزلیات

تو آن ماهِ باشکوهی هستی که در گنبدِ آسمان نمی‌گنجی و تو آن آبِ زلالی هستی که بسترِ رودخانه‌ی بزرگ جیحون گنجایشِ تو را ندارد.

تو آن گوهرِ نایابی هستی که ارزش و عظمتت از تمامِ دریاها بیشتر است و تو آن کوهِ استواری هستی که پهنه‌ی دشت و هامون توانِ در بر گرفتنِ تو را ندارد.

ای پادشاهِ پریان و زیباویان، من چه طلسم و جادویی را برای تو بخوانم؟ زیرا تو از آن فراتری که در تنگنایِ شیشه و طلسم‌هایِ دنیوی اسیر شوی.

تو همانندِ لیلی هستی، اما به دلیلِ شکوه و عظمتِ ذاتی‌ات که حتی از عشقِ مجنون نیز فراتر است، در ذهن و خاطرِ محدودِ عاشقی چون مجنون جای نمی‌گیری.

تو خورشیدِ درخشانی هستی که لباسِ تو همان نورِ سینه و قلبت است، پس تو در پارچه‌هایِ زمینی مانند اطلس و اکسون که لباس‌هایِ فاخر هستند، نمی‌گنجی.

تو چنان بلندمرتبه‌ای که گویی شاگردِ طبیبِ جان‌بخش هستی، پس منطق و استدلالِ فیلسوفانی همچون افلاطون نمی‌تواند کنه حقیقتِ تو را تبیین کند.

تو آن دارویِ شفا‌بخش و معجونِ نایابی هستی که در هیچ گنجینه‌ای یافت نمی‌شود؛ اصلاً از گنجینه بگذریم، تو در کتابِ قانونِ ابن‌سینا که مرجعِ پزشکی است نیز نمی‌گنجی.

اگر دشمن یا ناآگاهی از تو بپرسد که تو چگونه هستی، پاسخ این است که تو از جنسِ "بی‌چونی" و فراتر از عالمِ صفات هستی؛ بنابراین در قالبِ پرسش‌های "چگونه" جای نمی‌گیری.

تو در عالمِ پیش از خلقت به نوعی حضور داشتی و گنجیده بودی، اما در این جهانِ مادی، دیگر گنجایشِ تو برایِ ذهن‌های محدود ممکن نیست.

این اسرار را برایِ گوش‌های نامحرم بازگو نکن و لب از سخن فرو بند، چرا که تو در ادراک و گوشِ شنیداریِ هیچ عاشقِ سطحی و فریفته‌ای نمی‌گنجی.