دیوان شمس - غزلیات

حتی اگر جمال و چهره‌ی محبوبِ ازلی (که اینجا به دختر چینی تشبیه شده) را نمی‌بینی، از تکان خوردنِ این پرده (جهان هستی)، باید بدانی که نیرویی پنهان در پشتِ پرده در حال جنباندنِ آن است؛ پس نمی‌توانی منکرِ وجودِ او شوی.

از انعکاسِ نورِ آن ماهِ (حقیقتِ پنهان) که فراتر از آسمان‌هاست، تو صدها جلوه و نشانه‌ی او را در ذره‌ذره‌ی جهانِ خاکی می‌بینی.

ای کسی که در دستِ سرنوشت مثل برگی لرزانی، اگر نیروی محرکِ این باد (تقدیر یا اراده الهی) را نبینی، هرگز نمی‌فهمی که تو بازیچه‌ی آنی و هیچ استقلالی نداری.

اگر آن اراده‌ی الهی (بادِ اندیشه) نباشد، تو حتی تکانی نمی‌خوری و هر زمان که آن اراده آرام گیرد، تو نیز از حرکت باز می‌ایستی.

عرش و تمامِ آسمان‌ها و جان‌های موجود، در این چرخه و دگرگونی، مانند قطاری از شتران به دنبالِ هم در حرکت‌اند و تو در این صف، آخرین نفر هستی که از همه عقب‌تری.

تو در این دنیای مادی، مانند جنینی هستی که در شکمِ مادر (چرخِ روزگار) قرار دارد؛ پس به همین سختی‌ها و رنج‌های دنیوی (خونِ جگر) قناعت کن و در خود مشغول باش تا رشد کنی.

وقتی ناگهان دردی (عشق و اشتیاق) به دلت راه یابد، سرت را از این دایره‌ی محدودِ مادی بیرون می‌آوری و درمی‌یابی که تو چیزی فراتر از این پیکرِ خاکی هستی.

آن زمانِ نهاییِ کمال و تولدِ دوباره (ماه نهم)، دیدار با سیمای شمسِ تبریزی است؛ ای کسی که تو خودِ حقیقت هستی و امانت‌دارِ هر دو جهان.

ای دل، تا رسیدن به آن ماهِ کمال (تولدِ معنوی) در همین رنج‌ها صبور باش؛ چرا که در نهایت می‌فهمی آن حقیقتی که به دنبالش می‌گشتی (شمسِ دین)، خودِ تو هستی.