دیوان شمس - غزلیات

از گرمایِ سوزانِ عشق فرار نکن، چرا که اگر از این آتشِ سازنده دور بمانی، همچنان ناپخته و خام باقی خواهی ماند. اگر از این دایره و حوزه‌یِ عرفانی بگریزی، ناگزیر در دامی که روزگار برایت گسترده است، گرفتار خواهی شد.

مانند قطراتِ باران که هم‌دل و هم‌گام با یکدیگر به سویِ زمین می‌آیند، از همراهان و یارانِ این راه روی‌گردان مباش. اگر از سرِ تکبر و غرور، راهِ جدایی پیش بگیری، در پیچ‌ و خم‌هایِ گذرایِ عمر، سرگردان خواهی ماند.

با یارِ حقیقی (خداوند) عهدِ وفاداری را به جای آور، زیرا وفاداری، بدهیِ دیرینه‌ و ازلیِ انسان است که در عهد «الست» بر عهده گرفته است. بیمِ آن دارم که عمرت به پایان برسد و بدون ادا کردنِ این دینِ معنوی، رخت از جهان بربندی.

انبوهی از اندوه و دلهره تو را فرا گرفته است و حال و روزت چنان آشفته است که از شدتِ ناتوانی، گویی در تنگی و فشارِ حمامِ دنیا محبوس شده‌ای و راهِ نجاتی نمی‌یابی.

تو از این «منِ» خویش و ویژگی‌هایِ اخلاقی‌ات بیمناکی؛ و همین ترس و دلبستگی به خود، باعث می‌شود که همچنان درگیرِ بیماریِ روحی و فکریِ شدید باقی بمانی.

با ما هم‌دل و هم‌سو شو، زیرا اکنون وقتِ مناسبی برای این اتحاد است تا همچون بزرگان و رهبرانِ این راه، عاقبت‌به‌خیر و شادمان شوی.