دیوان شمس - غزلیات

امروز روزِ رقص و سماعِ عارفانه، باده‌ی روحانی و حضورِ ساقیِ عشق است و جام‌های بهره‌مندی و فیضِ الهی در میانِ جمعِ عاشقان می‌گردد.

فرمانِ 'خداوند به آنان می‌نوشاند' صادر شده است؛ پس بنوشید و از بندِ تن رها شوید و به کمالِ روحانی برسید، نه اینکه همچون ناآگاهان در پیِ همنشینی با کسانی باشید که بویی از صفا و پاکی نبرده‌اند.

ای دورانِ بی‌نظیر، چه روزگارِ با‌شکوهی هستی و ای گلستانِ کامیابی و خوشبختی، چقدر سرسبز و پر‌نشاط و خوش‌نوا جلوه‌گری می‌کنی.

در این روزگار، خلایق از خاکِ وجود برمی‌خیزند و جان می‌گیرند؛ چرا که این نفخه‌ی شورانگیز، همان بانگِ صورِ اسرافیل است که قیامتی دوباره به پا کرده است.

از کوهسار، بانگِ شترِ معجزه‌گرِ صالح را بشنو و از آسمان، طنینِ صدایِ اسرافیل را برای دعوت به سوی حقیقت گوش فرا‌دار.

آگاه باش و بارِ سفرِ دنیا را فرو بگذار و شترانِ خواسته‌ها را بخوابان و استراحت بده؛ سرانجام چشمانت را باز کن که لطف و رضایتِ الهی در دستان توست.

ای کسی که در غفلت مرده‌ای، زنده شو و ای پیرِ خسته‌دل، جوانیِ جان بازیاب؛ و ای کسی که منکرِ رستاخیزی، سکوت کن و حرف‌های بیهوده و بی‌معنی نزن.

می‌خواهم سخنی از اسرار بگویم، دهانم را نبندید و مانع نشوید؛ چرا که امروز، گشودنِ رازهای الهی و بیانِ حقیقت امری مجاز و حلال است.

و اگر از روی غیرت و تعصبِ نابجا، راهِ این سخن‌گفتن را بر من ببندید، من از مسیرِ دیگری و از دریچه‌ی خیال و تمثیل، راهِ سخن را باز می‌کنم.

ما نیز خود زاده‌ی خیال و پنداریم و در این میان، از دمِ قدسی و نفسِ رحمانیِ خداوند است که هستیِ حقیقی یافتیم.

تو صدها هستیِ والاتر از این وجودِ مادی را می‌توانی بیابی؛ اگر این حقیقت را فراموش کنی، ای خواجه و ای صاحب‌منصبِ دنیا، تو خود در کجای راهِ حقیقت ایستاده‌ای؟