دیوان شمس - غزلیات

برخیز که زمانِ زندگی، شکوهِ عالم و هنگامه‌ی جوانی فرا رسیده است؛ خورشیدِ حقیقت طلوع کرده است، پس به این نورافشانی و تجلی الهی بنگر.

آن زیبایی بی‌همتایی که زلیخا در رؤیاهای خود آرزویش را داشت، در برابر زیبایی تو بسیار ناچیز است؛ ای یوسفِ این روزگار، تو صدها برابر زیباتر و برتر از آن چیزی هستی که او در خیال می‌پرورد.

بپاخیز که ترازوی داوری روز قیامت برپا شده است؛ خودت را در این ترازو بسنج و ببین که آیا اعمالت سبک و بی‌ارزش است یا از وزنِ معنوی و گران‌بهایی برخوردار هستی.

در هر گوشه‌ای از این جهان، نشانه‌ای از آفریده‌ها برای شناختِ آفریدگار وجود دارد، اما عاشقی که دل به حقیقت بسته، به دیدنِ نشانه‌ها قانع نمی‌شود و تنها خودِ محبوب را می‌جوید.

هر لحظه از آسمان و عالم بالا ندا می‌آید که ای کسی که در قید صفات حیوانی هستی، ما مسیر سعادت و خوشبختی را به تو نشان دادیم، آیا هنوز خودت متوجهِ این حقیقت نشده‌ای؟

برخیز و بیا تا جلال و شکوهِ زندگیِ جاودان را مشاهده کنی؛ این کار باعث می‌شود تا به سرعت از قید و بند این دنیای زودگذر و فانی رهایی یابی.

او همان عمرِ با ارزشی است که ناچاری به او دل ببندی و پناه ببری؛ او جان و حقیقتِ هستی است و تو تنها سایه یا نقشی از این حقیقتِ بزرگ هستی.

او بر کالبدِ بی‌روح و سنگینِ ما می‌دمد و به آن جان می‌بخشد؛ حیف است که تو از این دمِ حیات‌بخش و روح‌افزا بی‌نصیب بمانی.

او سرچشمه و معدنِ جواهراتِ گرانبهاست؛ پس به این معدنِ حقیقت روی بیا، چرا که در پی دکان‌های کوچک و بی‌ارزشِ دنیوی هستی؟