دیوان شمس - غزلیات

ای خواجه! تو چه پرنده‌ای هستی و کارت چیست؟ نه بالِ پرواز به سوی حقیقت داری و نه منشِ پرندگان، تو صرفاً موجودی هستی که تنها با ظاهرِ شیرین و فریبنده، خود را نشان می‌دهی.

رفتار تو مانند شترمرغ است؛ وقتی از تو می‌خواهند پرواز کنی، می‌گویی من شتر هستم و شتر پرواز نمی‌کند، تا از پرواز کردن شانه خالی کنی.

و هنگامی که نوبت به انجامِ وظیفه و تحملِ سختی‌های مسیر می‌رسد، می‌گویی من پرنده‌ام و پرنده نباید بار حمل کند؛ به راستی که با هر بهانه‌ای از زیر بارِ مسئولیت فرار می‌کنی.

تو نه آن بلبلِ خوش‌آواز هستی، نه طوطیِ زیبایی داری و نه فاخته‌ای هستی که نشان و نشانی از معنویت داشته باشد؛ تو اصلاً در این گلستانِ عرفان جایی نداری.

خداوند همچون سلیمان، همهٔ مرغانِ جان را به سوی خود فراخوانده است؛ دیگران پرواز کردند و به مقصد رسیدند، تو چرا هنوز اینجا درنگ کرده‌ای؟