دیوان شمس - غزلیات

گل به من گفت: چرا از خار، توقعِ نرمی و لطافت داری؟ پاسخ دادم: تو نیز در این راهِ عشق و جنون، چرا به دنبالِ عقل و هشیاری هستی؟ (عشق با منطقِ سردِ عقلانی سازگار نیست).

گل پرسید: در این وادیِ عشق، معشوقِ تو کجاست؟ نشانم بده. پاسخ دادم: تو هنوز از قیدِ «خود» رها نشده‌ای و دل نبریده‌ای؛ کسی که هنوز صاحبِ دل (اسیرِ نفس) است، چگونه می‌تواند معشوقِ حقیقی را ببیند؟

گل گفت: ای کسانی که ادعای مستی دارید، راهِ میخانه را نشانم دهید. پاسخ دادم: ای کودکِ خام، تو هنوز درگیرِ خمارِ تعلقاتِ دنیایی هستی؛ با چنین حالی، دنبالِ باده‌ی حقیقت چه می‌گردی؟

گل پرسید: چرا این‌چنین بی‌خودی و مست هستی؟ بگو چه می‌نوشی؟ پاسخ دادم: ای مسکین، از این راه برو و مراقبِ خودت باش؛ تو که هنوز در خوابِ غفلتی، از حقیقتِ مستیِ من چه می‌فهمی؟

گل گفت: این چه گلزاری است که هیچ بویی از آن به مشام نمی‌رسد؟ پاسخ دادم: اگر تو شمّه‌ی معنوی و حسِ درکِ حقیقت نداری، در گلزارِ معرفت به دنبالِ چه هستی؟

گل گفت: کسانی که به دنبالِ وفا هستند، در حالِ دیدنِ خواب و خیال‌اند. پاسخ دادم: تو که خود در خوابِ غفلت هستی، چرا به دنبالِ بیداریِ حقیقت می‌گردی؟