دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب من، به من نگاهی کن که تو خود عینِ جانِ منی و مانندِ نگاه‌هایی هستی که حیات‌بخشند. چگونه بگویم که تو دلم را برده‌ای، در حالی که تو خود، حقیقتِ دلِ منی؟

در آن لحظه که تو به جانِ ما می‌کوبی (و آن را می‌نوازی)، تمامیِ جان‌ها به رقص و پایکوبی درمی‌آیند و وقتی تو جگرِ ما را می‌خراشی (دردِ عشق می‌دهی)، دل، آن را چون شکر، شیرین می‌یابد.

هنگامی که تو دست می‌افشانی، بدنِ فانی، روح و جانِ خود را در این مسیر فدا می‌کند. تو چنان ساحریِ باشکوهی داری که وقتی جلوه‌گری می‌کنی، حتی مرده نیز از حضور تو جانی تازه می‌گیرد.

اگر نام این رفتار تو «جور و جفا» است، پس باید گفت که معنای وفا از بین رفته است (چرا که این جفا، عینِ وفاست). ای دل، چرا برای جان دادن در راهِ این «جفای محبوب» درنگ می‌کنی؟

امروز چنان در دریای عشقِ تو مستم که از بندِ خویشتنِ خویش رها شده‌ام. ای یار، دستِ مرا بگیر و به آن جایگاهِ متعالی که تو حضور داری، ببر.

هر چه که تو به آن نیاز داشته باشی، آسمان‌ها و هستی همان را برایت فراهم می‌کنند. تو که در قعرِ دریای حقیقتی، چطور ممکن است که گوهری (معنا و کمال) کم داشته باشی؟

ای جانِ من، وجودِ مردمکِ چشمِ من به واسطه‌ی توست که بینا شده است. اصلاً اگر تو نباشی، چشم به چه کار می‌آید؟ تو همان نورِ بینایی هستی که به چشم اعتبار می‌دهی.

ای روح، در این دولتِ سرمستی و عشق، دستی بزن و شادی کن. تو در عالمِ وحدت و یکتایی، وجودی داری که چه بسیار زیبا و خوش است.

ای روح، چرا می‌ترسی؟ تو از جنسِ روح و معنا هستی، نه تن و خواهش‌های نفسانی. تن، معدنِ ترس و دلهره است، اما تو خود، عینِ لذت و تماشای زیبایی هستی.

ای روزِ وصال، چه روزِ خوشی هستی که شمعِ شادی را روشن می‌کنی. برای این جانِ خسته، روزیِ معنوی و پذیراییِ لایق برسان.

ای صبحِ روشن، تو نفسی داری که سرمایه‌ی بیداری است. بر دل‌های خفته‌ی غافلان، دمِ حیات‌بخش و مسیحاییِ خود را بدم تا بیدار شوند.

شمسِ تبریزی، خورشیدی است که حتی ستاره‌ها در برابرش هیچ‌اند؛ وقتی تو مانندِ طلوعِ خورشید از شرقِ وجود برمی‌آیی، تمامِ نورهای دیگر در برابرِ نورِ تو محو می‌شوند.