دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب من، تو که برای جان و دل من همچون عیسی مسیح هستی، چنان جلوه‌گری می‌کنی که گویی مقامِ الهی (لاهوت) را در قالبِ انسانی (ناسوت) به نمایش می‌گذاری.

ایمان، از دیدنِ زلفِ تو به شگفتی دچار می‌شود و ناچار به کفر (زُنّار بستن) می‌گراید؛ چرا که از هر پیچِ زلفِ کافرگونِ تو، رازی پدیدار می‌شود که عقلِ ایمانی را مبهوت می‌کند.

ای کسی که رخسارت از پسِ صدها پرده‌ی غیبی درخشیده است، تو جلوه‌گر شدی تا عالمِ خاکی و این جهانِ مادی را با فروغِ عشقِ خود، زینت ببخشی و آباد کنی.

جانِ من دیشب در حالِ مستی و بی‌خودی، با عشقِ تو پیمانی بست؛ در آن لحظه‌ی بیعت، جان به تنهایی و بدونِ واسطه‌ی تن و عقل، با عشق هم‌عهد شد.

رازِ عشق را به گوشِ جان رساندند و جان شنید که: هر کس با خود پیمان می‌بندد (چون حقیقتِ وجودِ او با محبوب یکی است)؛ نه اینکه تو موجودی جدا باشی، بلکه تو همانِ ما هستی.

تو هرچقدر تلاش می‌کنی و چشم از حقیقت می‌پوشی، باز هم بی‌فایده است. تا کی می‌خواهی از خودت (و حقیقتِ وجودت) بگریزی و آرام نگیری؟

جان گفت: ای محبوبِ بی‌همتا، سوگند به همین دردی که دارم و سوگند به آن زلفِ سودایی و عاشق‌کُشِ تو که اسیرم کرده است.

آن پیمانی که بستم، فارغ از جان و تنِ مادی بود؛ در آن پیمان نه «من» وجود داشت و نه «ما»؛ تنها تو بودی که در مقامِ یگانگی بودی.

آدمِ مست، آنچه را در جامِ شراب می‌بیند (عکسِ چهره‌ی ساقی)، حقیقتِ آن را در خودِ ساقی می‌جوید. آن تصویر در آبِ جام می‌افتد، اما اصلِ زیبایی در حقیقتِ عالمِ بالاست.

ای شمسِ تبریزی! آخر سر، جامِ عشقی از آن شرابِ ناب به ما بنوشان. آیا نمی‌خواهی یک نکته از آن ساقیِ ترسا (محبوبِ مسیحی‌وار) برای ما بازگو کنی؟