دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در پی حقیقت می‌گردی و سرگردانی، کنار این خُمِ لبریز از شرابِ معرفت آرام بگیر و از معاشرت با افرادِ عاقل‌نمایِ دنیا‌پرست و جنجال‌آفرین دوری کن.

آدمِ هشیار (مادی‌گرا) مانند سگی است که جز جنگ و درگیری چیزی نمی‌داند؛ اما تو از تبارِ سگِ اصحاب کهفی که با ایمان و وفاداری، از این جنگ‌ها و تضادهای دنیوی مصون و رهایی.

آن عارفِ دانا و وفادار، سر بر آستانه‌ی خمخانه (محل فیض الهی) نهاد؛ چرا که در آن درگاه، چیزی جز شیرینیِ عشق و کمالِ معنوی نیافت.

ای دوست، از این صورتِ زیبا و این دریچه‌ی حقیقت بیرون مرو؛ چرا که تمامِ زیبایی‌ها و تماشایی‌ترین جلوه‌های عالم در همین‌جاست و تو همان کسی هستی که لایقِ دیدنِ این حقیقت است.

کسی که از شرابِ شادیِ معنوی مست شده، نغمه‌سرایی کرده است؛ آن محبوبِ شیرین‌سخن (حلوایی) اکنون در میان دنیای تند و تلخِ مادی (سرکه) گرفتار شده است.

سر بر کنار این خُم بگذار و کوزه را به آغوش بکش؛ ای کسی که از شرابِ معرفتِ والا و بلندمرتبه مست شده‌ای، به سوی او جهش کن و پرواز کن.