دیوان شمس - غزلیات

ای بزرگوار، در کوچه و بازار به دنبال چه می‌گردی و چه می‌خواهی؟ مگر تو هم مانند من اسیرِ آن محبوبِ در خیمه‌نشین نشده‌ای؟

اگر به آن معشوق دل ببندی، از تمام بندهای دیگر آزاد می‌شوی؛ دیگر نه نیازی به نوکری کسی داری و نه سودای شاهی و قدرت در سر می‌پرورانی.

خدمتِ تو نیز مانند خدمتِ مستانِ راهِ حق، از قیدِ رسم و رسومِ خشک رها شده است؛ تو همچون ماهی که بدونِ نیاز به دستورالعمل، در آب زندگی می‌کند، در دریایِ عشق غرقِ عبادت و بندگی هستی.

از آنجا که عاشق، مست و خرابِ عشق شده است، جایگاهِ عبادتش همان دریایِ عشق (آب) می‌شود. او از مفاهیمِ پاداش و گناه فارغ است و از راه و بی‌راه جدا گشته و به حقیقتِ یگانگی رسیده است.

وقتی در این دریایِ حقیقت غرق شدی، دیگر راه و بی‌راه چه معنا دارد؟ دیگر سجده کردن در محرابِ چوبی و سنگی چه مفهومی دارد؟ تو از تمامی این دسته‌بندی‌هایِ بشری چون ظالم و توبه‌کار و غافل، فراتر رفته‌ای.